Waar: Ik Stikstof
“Kan je ervoor kiezen een andere taal te spreken dan je eigen taal?” Deze openingszin zet meteen de toon: De Duivel Beduveld gaat over taal, woord, klank en expressie.
Karlijn Sileghem (Het Peulengaleis, Katarakt) vertelt op een erg natuurlijke, haast spontane manier het verhaal van een jongen die weigert het marionettentheater van zijn vader over te nemen. Poppen laten praten, interesseert hem niet, hij wil de mensen direct toespreken. Helaas: het ontbreekt hem aan woorden. Daarom laat hij zich verleiden door de duivel en zijn boek.
De duivel beduveld is een prachtige visuele ervaring die ontroert door zoveel intelligente eenvoud. Dansende letters, verborgen luiken op de scène en bewegende witte doeken maken dit stuk uniek. En van het demonische HA HA HA-gelach en de prachtige muziek van Thomas Smetryns krijg je kippenvel.
Karlijn Sileghem geeft in dit stuk weer eens een knap staaltje acteertalent ten beste. Met haar indringende vertelstem doet ze je nadenken over de grens tussen beeld en woord. Het publiek krijgt echt het gevoel dat ze haar verhaal voor het eerst doet, volledig onvoorbereid. Alsof we samen aan een kampvuur zaten in een tijdperk duizend jaar voor de televisie. Maar het blijft niet beperkt tot geluid en beeld. Dat je ook delen van het verhaal kan lezen, geeft dit stuk een extra dimensie. Ben je op zoek naar een origineel verhaalconcept? Dan is deze voorstelling beslist een pareltje.
5 februari 2010
