Ze liepen in de richting van het perron. Hun blikken dwaalden onrustig langs bomen en daken, hun handen gleden in en uit jaszakken. Toen ze bleven staan, kropen de centimeters een voor een tussen hen in. Zij keek op haar horloge, hij zocht de trein die nog minstens acht minuten niet zou komen.

Seconden tikten weg. Elk om beurt openden ze hun mond, om hem vervolgens weer te sluiten. Hij keek naar haar terwijl zij aan de horizon naar woorden zocht, haar ogen gleden langs zijn gezicht wanneer hij de tegels bestudeerde. De woorden bleven uit.

Uiteindelijk maakte hij een grapje. Het ijs vertoonde barsten, maar brak niet. De spanning bleef ijzig in de lucht hangen. Hun monden lachten, maar hun ogen stonden dof. Opnieuw werd het stil.

Wanneer de trein het station binnen reed, kwam de paniek. Haar ogen sperden zich open, zijn handen klampten zich vast. Te weinig tijd, te veel te zeggen. Ogen vulden zich met tranen, handen bleven krampachtig mouwen vasthouden. Hoofden werden geschud, troost werd weggewuifd. Hij stapte op en reed het station uit, zij liep langzaam weg. Het verdriet liet zijn voetafdrukken na op de tegels.