Cultfilm

Fans van extreme cinema worden tegenwoordig in de kou gezet. Mainstream horrorfilms gaan steeds verder en echte, ouderwetse exploitation wordt niet zo snel meer gemaakt. Maar het Argentijnse I’ll Never Die Alone (No moriré sola) belooft toch weer anderhalf uur smerig entertainment.

Wes Anderson, de man achter onder andere de donkere komedie Royal Tenenbaums (2001) en het bizarre The Life Aquatic with Steve Zissou (2004) gooit het in The Darjeeling Limited eens over een oosterse boeg.

Een jong koppel, een doodse stad en een vampier. Meer hadden ze in 1922 niet nodig om een waanzinnig griezelige film te maken. Nosferatu doet ons afkikken van slasher movies en special effects.

David Arquette brengt met zijn regiedebuut The Tripper een ode aan de jaren zestig slasher-films. Spuitend ketchupbloed, rondvliegende armen en lachwekkende special effects maken hun comeback.

Takeshi Kitano is tijdens de voorbije twintig jaar een cultregisseur geworden met een kleine maar trouwe aanhang. Op zijn best leverde dat cinema op als Brother en Hana-bi, maar soms vraag je je ook af welk spul Kitano precies neemt en waar je het kunt krijgen.

Zwierige bewegingen met een burlesk tintje trekken je mee in het verhaal van Rumba. De nogal vreemd uitziende figuren Fiona (Fiona Gordon) en Dom (Dominique Abel) spelen de hoofdrol in een bijna geluidloze film.

Amazon.com omschreef The League of Gentlemen als "een mix tussen Monty Python en Twin Peaks". Dat is goed gezegd, maar zij kenden Little Britain wellicht niet. Niet te verwarren met Alan Moores 'League of' brengt deze serie wel erg zwarte humor.

In het Warandepark, aan de voet van het Koninklijk Paleis dat op deze avond baadt in het troebele avondlicht, kan je tijdens Nuit Blanche terecht om de film Bad Taste te bekijken.

Er zijn altijd mensen die lezen haten, anderen haten dan weer film. Naast radiospelen heeft de amusementssector nu een nieuwe vorm ontdekt: animated comicplaatjes. Een kruising tussen anime, film en comicbooks?

8th Wonderland werd door een van zijn twee regisseurs, Nicolas Albemy, als een utopie omschreven. Maar zelf vonden we het toch iets te verontrustend om van een utopie te kunnen spreken.