Lieven Blancquaert over Mijn Zachtste Huid
Spreken over brandwonden in wat de koudste zaal van de Boekenbeurs blijkt te zijn, mag best wel ironisch genoemd worden. Lieve Blancquaert, Stefan Lauwaert en de 20-jarige Lien nemen het woord.
"Wie zit er nu te wachten op een fotoboek over brandwonden?", horen we jullie al mopperen. Zij met een mooie, egale huid hebben hier inderdaad geen nood aan, zij die hun brandwonden dagelijks moeten meedragen echter wel. Mensen moeten leren omgaan met littekens. Hiervoor is het boek dan ook gemaakt, om de maatschappij de mogelijkheid te geven op een andere manier naar brandwonden te kijken. Staren naar een boek is minder awkward dan naar een echte persoon.
Sois belle ou parle-moi
Hoewel het alom geweten en aanvaard is dat vooral het innerlijk van belang is, wordt er niet naar deze wijsheid gehandeld. Alsof we een zekere intelligentie missen om die denkwijze om te zetten tot daden. Met een schattig snoetje wordt je meteen aanvaard, zonder moet je bewijzen dat je even goed bent als de rest.
Naar een grote brandwonde kijken is even moeilijk als er één laten zien. Het duurt een tijdje voor je door die façade kan dringen en de persoon ziet zoals je naar anderen kijkt. In onze maatschappij moet alles echter zo snel gaan dat er vaak weinig tijd voor is.
Voor sommige patiënten is de starende blik van de medemens te zwaar geworden en zij sluiten zich dan ook soms jarenlang op in hun eigen huis. Fotografe Lieven Blancquaert wil deze mensen uit hun kot halen. "Het stigma is hard, maar je bent niet alleen. Toon dat je het kan!" En aan de starende medemens zegt brandwondslachtoffer Lien het volgende: "Vraag ernaar! Een brandwondpatiënt ziet je ernaar kijkenen weet dat je fouten dingen denkt. Door naar zijn verhaal te vragen benader je die persoon op een positieve manier." Hear, hear!
11 november 2009
