Interview: "Ruhe is een aanrader!"

Ruhe is een liedrecital dat brutaal onderbroken wordt door mensen die willen vertellen over hun vrijwillige dienstname bij de SS in 1940. Ruhe heeft niets van een klassiek toneelopstelling, stoelen staan rond het middelpunt van de zaal opgesteld. De acteurs en de zangers van het koor zitten tussen de toeschouwers en hebben hun plaatsen al ingenomen wanneer het publiek binnenkomt. Dit brengt zowat een home cinema-effect teweeg. Zangers voor, naast en achter jou zorgen ervoor dat je intens betrokken blijft bij het hele gebeuren.

Emoties en verrassing

Ook de acteurs zetten een knappe prestatie neer en houden heel het spel interactief. Door de opstelling wordt op verregaande wijze de scheiding tussen speler en toeschouwer opgeheven. Het publiek wordt de toeschouwer van zichzelf. Ruhe bracht de zaal in vervoering. Het stuk maakte bij menig oudere toeschouwers emoties los en kwam verrassend over bij het jongere publiek. Dit is de mening van twee van hen.

Bart en Jelle (Gent): Wij zijn speciaal naar Leuven getrokken om dit toneelstuk te zien, op aanraden van een vriendin die het stuk twee jaar geleden gezien had. We zijn geen fervente toneelgangers.

Wat vonden jullie van het originele concept?
Bart en Jelle: We waren verrast. Het is een verfrissende opstelling. Ook de zang was heel goed, niet omdat het een Gentse koor is (lacht), en kwam op die manier goed tot zijn recht.

Zware erfenis

Wat heeft jullie geraakt in het toneelstuk?
Bart en Jelle: Wel, we hadden ons niet voorbereid op het toneelstuk en begrepen niet goed waarom die oorlogsverhalen verteld werden. We begrepen het verband niet goed met het zingen.

Als ik jullie mag helpen, met het brutaal verstoren van de rustige zang door oorlogsverhalen werd het schandelijke beeld van de vrijwillige dienstname bij de SS versterkt. Nochtans waren die collaborateurs ervan overtuigd dat ze het juiste deden, namelijk voor hun idealen vechten. Die mensen waren op zoek naar harmonie, net als het koor nu. (Dank je wel, programmaboekje…) Maar nu even terug op wat jullie geraakt heeft.

Bart: Ik kon me heel goed herkennen in de uitspraak die Dirk Roofthooft deed: “Als ik in de ellende aan het front moest vechten, dan verlangde ik naar verlof. Maar éénmaal in verlof wilde ik niets anders dan terug naar het front. Ik kon de ontspanning niet aan.” Het gaat over de oorlog, een periode die wij niet meemaakten, maar toch zijn de emoties en reacties herkenbaar. Heel de oorlog is vandaag de dag nog een zware erfenis.

Heeft toneel dan een maatschappelijke functie?
Bart: Ja zeker. Dat bewijst dit toneelstuk. Mensen maken keuzes en vechten voor hun idealen. Dit toneelstuk wil even stilstaan bij die keuzes en idealen. Zijn we wel goed bezig? Strijden we wel voor wat goed is? Het uitgangspunt van de verliezende partij kan hierbij verrijkend zijn.

Is dit een aanrader?
Bart en Jelle: Ja zeker! De knappe acteerprestaties, de verfrissende opstelling, de zang, … Wij hebben er alvast geen spijt.