Tom blogt vanuit Cannes

23 mei, avond

Terwijl ik dit zit te typen is de eindceremonie van start gegaan. De hoop op een plaatsje in het paleis heb ik al even opgegeven, dus ik zal het zoals iedereen via internet moeten volgen.

Er wordt enorm veel gespeculeerd over mogelijke winnaars. Sinds vandaag mag dat voor mij gerust Mike Leigh zijn. Another Year is een schitterende film met vooral een heel opvallende acteerprestatie van Lesley Manville. Zij krijgt dan ook mijn toestemming om met de prijs voor beste actrice naar huis te gaan. Verder valt aan de film vooral de sterkte van de dialogen op. Vlotte kwinkslagen worden afgewisseld met stiltes die net lang genoeg duren en meermaals is één subtiele blik genoeg om de hele zaal in lachen te doen uitbarsten.

Een andere kanshebber die ik vandaag heb kunnen meepikken is Des Hommes et des Dieux van Xavier Beauvois. Ik moet echter met lichte gêne toegeven dat mijn slaaptekort me parten speelde en dat er veel aan me voorbij gegaan is. Dat wordt herbekijken. Maar als deze film wint, kan ik toch aan iedereen vertellen dat ik hem in Cannes gezien heb.

Dan rest mij enkel nog het uitgeven van wat ik nog over heb op mijn bankrekening, Morgen kan ik dan met een hoofd dat barst van slaaptekort naar huis om te beginnen studeren voor het examen van woensdag.

Maar even serieus nu, het was een fantastische, surreële, zonnige, filmische, absurde ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik wil iedereen die mijn blog is blijven volgen tot deze laatste paragraaf bedanken. Jullie zijn fantastisch. En verder wil ik ook CJP en mijn mama bedanken. Tenslotte neem ik me plechtig voor volgend jaar terug te komen. Tot dan!

 23 mei

Goeiemorgen! Het is zondag 23 mei, de laatste dag van het festival en dus ook van mijn doldwaze belevenissen. De dag begon goed met een optreden op de radio. Confronterend om je eigen stem te horen, maar wel plezant.

Ik heb ondertussen gehoord dat Ha Ha Ha de prijs gewonnen heeft in de categorie Un Certain Regard. Heel toevallig heb ik die film vrijdagavond gezien, bij gebrek aan decadente feestjes. Het is een comedy uit de Koreaanse Nouvelle Vague, een stroming die nu, 50 jaar na de Franse Nouvelle Vague in volle bloei is. De film vertelt het verhaal van twee vrienden die elkaar al drinkend hun amoureuze avonturen van het voorbije jaar vertellen. De bizarre montage is niet wat de film voor mij origineel maakte. Het was eerder de geloofwaardigheid waarmee geacteerd werd. De figuren zijn echt en hun levens worden op een ingenieuze manier met elkaar verstrengeld. Pijnlijke momenten worden niet geschuwd, integendeel, ze leveren enkele hilarische scènes op die je tenen doen krullen, zoals het hoort in goede cinéma.

Na eens goed uitslapen was ik klaar voor een nieuwe dosis film. De dag begon met Aurora, een drie uur durend verhaal van een man die heel erg weinig spreekt en in het eerste uur ook niet al te veel interessante dingen uitvoert. De film duurt ongeloofelijk lang maar op het einde krijg je waar voor je geld. Ik was oprecht verrast.

De volgende film was een stuk toegankelijker en meteen ook mijn eerste film uit de officiële selectie, La Nostra Vita. Het eerste half uur verdwijnt de glimlach nooit van je lippen. Ik dacht dan ook dat ik met een feelgood verhaal te maken had. Maar ergens wist ik dat zoveel geluk niet kon blijven duren. De film geeft je een mokerslag maar het verhaal laat je geen seconde onberoerd. Dit is cinéma op zijn best.

Route Irish, de nieuwe Ken Loach, vond ik minder indrukwekkend. Ook dit is een heel strak verteld verhaal zonder losse eindjes. Fergus is een ex-huurling die samen met zijn vriend Franky het land Irak (on)veilig maakt. Frankie sterft echter in mysterieuze omstandigheden en dat zet Fergus aan tot een grondig onderzoek naar de waarheid. Een boeiende film, maar ik was veel meer onder de indruk van Loachs uitstapje in de wereld van de comedy met Looking for Eric.

's Avonds dook ik met een luide plons het nachtleven in. Fancy clubs en casino's, champagne en cocktails, rode lopers en taxi's, ik leef hier duidelijk ver boven mijn stand en ik hoop dan ook dat de financiële kater beperkt zal blijven.

Ik moet er dringend vandoor. Ik kan nog enkele films uit de competitie meepikken en die kans wil ik zeker niet laten liggen. Morgen laat ik jullie weten of ik hier blijf wonen of terug naar huis ga. Tot morgen.

21 mei

Ik ben even de drukte van het festival ontvlucht om op het gemak het vervolg van mijn verhaal te vertellen. Ik heb even overwogen om met mijn laptop aan het zwembad te gaan zitten om dan te kunnen zeggen dat ik met mijn laptop aan het zwembad zit, zodat iedereen jaloers zou zijn. Dat zou me echter iets te veel moeite kosten en in feite is het eenvoudiger om gewoon te liegen.

Ik zit dus met mijn laptop in de zon aan het zwembad. Heerlijk!

Dus, waar waren we? Gisteren, na de dubbele kortfilmvoorstelling had ik honger. De gastronomische kaart van Cannes zit heel logisch in elkaar. Hoe dichter bij de Croisette, hoe duurder het eten. Hoe noordelijker je gaat, hoe meer kans op kebab.

Een vettige hamburger later haastte ik me alweer naar Salle Debussy voor een thriller van de jonge Franse cineast Fabrice Gobert. De film heet Simon Werner a disparu en gaat over een jongen, genaamd Simon Werner die verdwenen is. De premisse is dezelfde als die van de meeste Amerikaanse Teenage Horrorfilms. Op een school verdwijnen steeds meer mensen op een mysterieuze manier. Zou er een seriemoordenaar aan het werk zijn? Om het antwoord op die vraag te achterhalen zullen jullie zelf moeten gaan kijken. Ik zeg er wel bij dat ik deze film enorm origineel vond. Hij verveelde geen seconde. Het verhaal wordt niet lineair verteld maar per personage. Op die manier worden langzaam alle stukjes van de puzzel vrij gegeven. De cast & crew waren zelf aanwezig in de zaal en kregen een heel lang spontaan applaus achteraf. Mooi om te zien.

Na de film was het tijd voor ontspanning. Via Kevin Major wist ik dat er een drink was op het Terasse des Belges, met uitzicht op de rode loper. Dit ter ere van de mannen van IJsland (dat is een land, maar ook een kortfilm). Er was Belgisch bier à volonté en het werd een zeer gezellige avond. Gilles Coulier, de regisseur van IJsland hielp me aan een uitnodiging voor de vertoning. Vandaar dat ik deze morgen het Palais des Festivals binnenwandelde met een enorme kater (die nochtans geen accreditatie heeft).

IJsland werd vertoond in een blok met drie andere kortfilms. Voor mij was het duidelijk de betere film. Het verhaal gaat over een man die net vrij gekomen is uit de gevangenis en rondzwerft in Oostende. Het geheel baadt in een zeer mysterieus sfeertje. Alle elementen werken perfect samen om dat sfeertje te consolideren. De beelden zien er schitterend uit, de muziek geeft een gevoel van onrust dat heel goed bij het verhaal past en de dialogen zijn heel ongedwongen en daardoor geloofwaardig. We blijven wel met veel vragen zitten, maar het geheel is af. De ploeg bestaat uit enkele derdejaarstudenten van Sint-Lucas die zomaar even een wild card voor Cannes gewonnen hebben. Ik ben jaloers, dat zeker!

Dan volgde een kort bezoekje aan de Marché du Film, nu ik toch het paleis binnen was geraakt. Het is effectief een markt, maar in de plaats van tomaten en radijzen worden er films verkocht. Dat gebeurt aan de hand van affiches. Dus de toekomst van een film hangt daar volledig af van zijn affiche. Dat leidt uiteraard tot enkele hilarische resultaten (zie foto's). Ik wil ook even ongeneerd linken naar een tekst die ik een tijd geleden geschreven heb over 'de kunstmarkt'. Toen was het als mop bedoeld, maar nu weet ik dat die ook effectief bestaat. Lees hier.

Daarna ben ik nog gaan kijken naar Octobre, een heel droge Argentijnse komedie. Maar die was iets té droog en te traag om me te blijven boeien.

Ik vermoed dat ik verder een rustige avond tegemoet ga, kwestie van er morgen nog eens keihard in te vliegen.

20 mei

De morning after. Aan de omvang van mijn kater te merken was het legendarisch gisteren. Ik beschrijf even vlug de dag.

Het begon zonder glitter & glamour, met een screening in de buitenwijken van Cannes, tussen de oude mensen. Ik stond een half uur aan te schuiven in de blakende zon. Onderschat ook zeker niet de sluwheid van oude mevrouwen die een film willen zien. Ik heb al meerdere battles achter de rug met dat soort mensen. Altijd als ik een stapje vooruit zet zie je ze onmiddellijk twee stapjes vooruit schuiven.

Ik ben als één van de laatste binnen geraakt en kon dan ook één van de laatste plaatsen in Théâtre La Licorne innemen, onder een hoek van ongeveer drie graden met het scherm. Ik bij gebrek aan foto een tekening gemaakt, die is te zien bij mijn foto's.

De film was Tamara Drewe, een Britse romantische comedy van Stephen Frears. Het is een heel opbeurende, frisse film met zowel intelligente moppen als slapstickhumor. Dat kan wel eens deugd doen na zoveel drama.

Vervolgens ging ik naar het centrum en koos at random voor een screening in Le Palais Stephanie. Dat is een hotel met ergens in haar krochten een gigantische cinemazaal, waarom ook niet. We kregen twee Moyen Metrages te zien (elk een uur). De eerste was enorm slecht. Het was een Amerikaanse productie die in Zambia was opgenomen. Dat lijkt me dan ook meteen de reden waarom deze film hier is terechtgekomen, want verder kan ik er geen enkele bedenken.

Gelukkig compenseerde de tweede film, waarvan ik de naam wel onthouden heb, meer dan voldoende voor de eerste. Petit Tailleur gaat over (u raadt het nooit) een kleine kleermaker op zoek naar een doel in het leven. De mooie zwart-wit beelden geven het verhaal een Godard-achtig sfeertje. De cameraman lijkt wel verliefd op de actrice en hij slaagt erin de hele zaal mee te sleuren in die verliefdheid. Ook de regisseur zelf is een sympathieke jongeman die duidelijk onder de indruk is van dit alles.

Voorlopig laat ik jullie achter met dit verslag van de voormiddag, aangezien ik snel de bus moet nemen om naar de Belgische kortfilm IJsland te gaan kijken. Ik ben benieuwd. Later vandaag krijgen jullie het vervolg te horen.