'Muzikale make-overs zijn lekker'

Voor je nieuwe plaat Good Life heb je enkele dagen in de ICP studio's in Brussel verbleven. Bevalt de Belgische aanpak je?

Jacqueline: “Ja, zeker weten. Naast Alex Callier die de plaat geproducet heeft, hadden we ook een Belgische drummer waar ik me kostelijk mee heb geamuseerd. Het was een heel relaxe studio, lekker eten, tof appartement... Ik was even weg van alles en iedereen zodat ik me voor de volle 100 procent op die plaat kon storten. Het was niet zo dat ik een verschil merkte met de Nederlandse aanpak. Iedere producer heeft gewoon een andere manier van werken en bij Alex was dat niet anders.”

Hoe ben je bij Alex Callier terechtgekomen?

Jacqueline: "Dat is echt gegroeid. Een Nederlandse singer-songwriter met wie ik samenwerkte, kende Alex en zijn typerende sound. Op een dag nam hij me mee en ik had zoiets van 'wie weet klikt het wel'. Ik zat toen al in een sixtiesvibe en ik wist niet dat Alex daar zo thuis in was. We maakten wat demootjes en toen vielen alle puzzelstukken eigenlijk mooi in elkaar."

In 2007 gooide je het met Krezip over een andere boeg met Plug It In. Me Good Life doe je dat opnieuw. Heb je zo af en toe nood aan een muzikale make-over?  

Jacqueline: "Af en toe is dat wel lekker, ja. Op een bepaald moment hadden we met Krezip een bepaald pad bewandeld en kregen we ook andere muziekinteresses. We hebben dan gekeken in hoeverre we die nieuwe invloeden konden verzoenen met Krezip en daar kwam dan Plug It In uit. Toen we twee jaar geleden stopten met de band, kon ik even alles loslaten en alles maken wat ik waar wou. Het resultaat is Good Life. Ik vind het leuk om in wisselende vibes te zitten, maar ik hou het nu wel effe hier bij."

Overrated, de eerste single, klinkt heel erg vrolijk en onbezorgd. In welke rol voel je je het meest comfortabel: de stoere Krezip-rockchick of het fragiele bloemenmeisje Jacqueline?

Jacqueline: (lacht) "Ik zie mezelf nu niet als een bloemenmeisje of stoere rockchick. Op een podium ben ik gewoon mezelf en zing ik maar wat. Met de nieuwe plaat heb ik nog niet live gespeeld, maar ik heb er geen behoefte aan om opnieuw zo te rocken als met Krezip. Uiteraard staan er op Good Life knalnummers zoals Finally In Love en Hold Your Fire. Versta me niet verkeerd, het wordt zeker geen saaie boel. Ik voel me gewoon het prettigst als mezelf en zo stap ik het podium op. Er glijdt dan iets over me heen en in the end zit het altijd wel lekker."

De sixties en seventies hebben Good Life geïnspireerd. Jij bent opgegroeid in de ruige nineties, vanwaar die fascinatieb voor mellow-songs?

Jacqueline: "Ik stond gewoon open voor nieuwe invloeden, maar bij het beluisteren van The Beatles werd ik daar opeens heel erg in meegezogen. De sixties waren gewoon een heel spannende tijd. Alles begon toen eigenlijk. Superfascinerend, vind ik dat."

 “Als een vriendin liefdesverdriet heeft, vind ik dat triest voor haar. Maar het is fantastisch om daarover te schrijven”, heb je ooit gezegd in een interview. In Good Life zijn er opvallend veel songs over liefde, maar geen liefdesverdriet. Zijn de vriendinnen ook gesetteld? 

Jacqueline: (lacht) "Er was wel iets minder liefdesverdriet bij m'n vriendinnen, ja. Eentje had wel wat problemen, maar dat liedje heeft de plaat niet gehaald. Het was eigenlijk een heel onbezorgde tijd toen ik het album aan het schrijven was."

Enkele songs gaan over gezinsgeluk. Heb je de indruk dat je sound geëvolueerd is door je gezin?

Jacqueline: "Ik hoor wel wat verschil : dat ik anders in het leven sta en ook anders naar de dingen kijk. Iedereen zei dat m'n zwangerschap tonnen inspiratie ging opleveren, maar ik had zo het gevoel van 'wat nu gedaan? moet  ik nu beginnen zingen over Billie’s mooie haren en z’n mooi gezichtje?’. Uiteindelijk zijn die dingen wel in Good Life gesijpeld, maar meer onderhuids."

Je hebt wel een song volledig opgedragen aan je zoontje Billie, Honey B. Als hij later in jouw voetsporen wil treden, welke raad ga je hem meegeven?  

Jacqueline: "In alles wat hij zou willen doen, zou ik gewoon zeggen 'Doe het! Ga ervoor!'. In een vak zoals dit kun je je ook helemaal verliezen, alles is immers zo heftig en intens.  Het enige wat voor mij telt is 's avonds terugkeren naar Billie en Ivo (Maissan, haar echtgenoot n.v.d.r.) Het geluk zit in kleine dingen. Dat wil ik hem graag meegeven. Met een kantoorjob zou ik ook dat geluk kunnen vinden, maar muzikant zijn is gewoon een heerlijk leven. Ach... Hij moet gewoon doen wat hij lekker zelf wilt. Een monstersucces zoals dat van Krezip ten tijde van I Would Stay is misschien wat te heftig. Onze ouders hadden ook zoiets van 'onze kuikens?!'. Nu zou ik wel aan Billie kunnen vertellen wat het met je doet. Het was heftig, maar ik had het voor geen geld willen missen."

Met Krezip stak je de internationale ambitie niet onder stoelen of banken, “het kon niet ver genoeg zijn”. Koester je dat nog altijd?

Jacqueline: "Daar heb ik het een beetje mee gehad want dan zit je daar in Duitsland twintig dagen lang aan horden journalisten uit te leggen waar de naam Krezip vandaan komt. Stel dat Duitsland belt om te zeggen dat ze me nodig hebben dan zien we wel weer, maar het is geen must. Dit voelt nu aan als een nieuw begin en het enige wat ik wil is spelen. Het zou echter wel geweldig zijn om hier in België weer een beetje voet aan de grond te krijgen. Weet je, ik wil gewoon muziek maken die ik mooi vind en als ik daarmee op festivals kan staan en shows kan geven, ben ik allang content."