Joyce Matté blogt vanuit Canada
Ondertussen ben ik bij mijn vierde maand Canada. Ik verwachtte geen grote cultuurshock toen ik hier aankwam, maar toch zijn er enkele opmerkelijke verschillen.
Om te beginnen is racisme hier taboe. In België worden bedrijven aangemoedigd om werknemers van verschillende afkomst aan te nemen. In Canada zijn bedrijven verplicht om bijvoorbeeld een bepaald percentage aboriginals aan te nemen, omdat zij anders hun subsidies kunnen verliezen. Positieve discriminatie is ook discriminatie!
Maar het taboe over racisme is me vooral duidelijk geworden tijdens mijn stage bij Channel Zero. Zelfs tekenfilms uit de jaren vijftig worden gecontroleerd op racistische beelden. Zo is er de "Blackface" die dateert uit de Noord-Amerikaanse theatergeschiedenis. Deze is niet meer dan een blanke acteur die volledig zwart werd gemaakt met make-up, bij ons beter gekend als Zwarte Piet. Ik zal nooit meer op dezelfde manier Sinterklaas kunnen vieren.
Jobmarkt
Ook de jobmarkt werkt hier heel anders. Alle jobs krijgen een veel te fancy naam voor wat het werk eigenlijk voorstelt. Sinds enkele weken ben ik dan maar aan de slag gegaan in een theater als "usher". Ik wilde hen meteen verwittigen dat ik weinig zangtalent bezit, maar het is blijkbaar niet meer dan iemand die bezoekers hun stoel aanwijst. Toch moest ik hiervoor zelfs een training doorlopen. Ik vertelde hen dat ik in België meerdere jaren in de bar van een theater had gewerkt en vroeg of dat hier ook mogelijk was. Dat was het zeker, na een jaar "usheren" mocht ik in training gaan voor bartender. Say What?!
Een laatste verschil waar ik over wil vertellen is dat Canadezen niet snel lijken te klagen. Als een situatie zich voordoet, lijken ze daar niet snel tegenin te gaan. Is het openbaar vervoer te duur? Betalen we te veel voor telecommunicatie? Liggen de minimumlonen te laag? Dan krijg je een zo-is-het-nu-eenmaal-en-daar-kan-je-niets-aan-veranderen houding. In België zou het een staking opleveren.
3 november 2010
