"Mijn haardroger is het duurste voorwerp in mijn zaak”

Wat maakt jouw kapsalon zo speciaal?

Helena Duson: “Bij mij staat de persoonlijke aanpak centraal. Ik babbel liever eens op het gemakje met de klanten dan dat ik aan de lopende band mensen een knipbeurt geef. Ik zou veel meer kunnen verdienen als ik mijn uren volledig volprop met klanten maar ik heb die gezellige babbels echt nodig. Ik probeer mijn klanten ook niet allerlei dure producten aan te smeren. Verder werk ik aan erg democratische prijzen. Als ik alleen maar de puntjes moet bijknippen, spreekt het toch vanzelf dat ik minder aanreken dan wanneer ik mensen een volledig nieuwe coupe aanmeet. Mijn manier van werken bezorgt me een enorme voldoening. De mensen moeten bij mij “thuiskomen”. Nog een verschil met andere kapperszaken is dat je in mijn zaak ook zelfgemaakte juweeltjes kan kopen, gemaakt van zoetwaterparels en halfedelstenen. In het begin moest ik mijn cliënteel nog uitbreiden en had ik dus nog niet zoveel te doen, en dan ben ik maar begonnen met het maken van halskettingen om de tijd te doden. Verder gebruik ik mijn zaak ook als een soort expositieruimte voor mijn kunstwerken, waarin ik vaak menselijk haar verwerk. Uiteraard beschik ik over een oneindige voorraad van dit materiaal (lacht). Ik heb een leuk concept uitgewerkt voor jonge ouders: het eerste geknipte haar van hun kroost verwerk ik in een schilderijtje, zodat ze die haarlok op een originele manier kunnen bewaren.“

Je zegt zelf dat je laaggeschoold bent. Hoe ben je in het vak gerold?

Helena: “Ik heb me vroeger weinig ingezet op school omdat ik dacht: “Ik word later toch kunstenaar of schrijfster”. De uiteindelijke realiteit was enigszins anders: ik kon alleen maar slechtbetaalde jobs vinden. Dan ben ik maar in de avondschool een cursus haartooi gaan volgen. De VDAB stuurde me verder nog naar een cursus bedrijfsbeheer die ik kon volgen bij NFTE. Network For Training Entrepreneurship is een Amerikaanse vzw die probeert jongeren die niet aan hun trekken komen in het klassieke onderwijs of arbeidscircuit opnieuw goesting te geven om iets te ondernemen met hun leven. En zo wou ik een kapsalon beginnen. Mijn redenering was dat iedereen wel eens een kapster nodig heeft. Je kan het thuis of aan huis doen, dus die job biedt veel mogelijkheden. Ik ben er eigenlijk van geschrokken hoe graag ik het doe! Ik ben begonnen met slechts 1700 euro startkapitaal, al kon ik wel gebruik maken van een huis van mijn moeder voor het uitbouwen van de zaak. Verder heb ik eigenhandig alles van nul opgebouwd. Ik heb dat op een heel eenvoudige manier gedaan, met weinig geld. Mijn haardroger is namelijk het duurste voorwerp in mijn zaak. De rest is tweedehands of gerecycleerd. Ik heb naar allerlei materiaal gezocht in kringloopwinkels, zaken van mensen gekregen of op straat gevonden en allerlei dingen zelf ineengetimmerd en overschilderd… Door de lage kosten sta ik dus niet elk jaar in het rood zoals veel andere beginnende ondernemers. Ik ben de zaak in 2008 begonnen, net voor de crisis uitbrak. Iedereen voorspelde me dat mijn project ging mislukken. Maar omdat ik aan democratische prijzen werk, heb ik zelfs klanten uit andere kapperszaken bijgekregen!“

Ondertussen staan er ook al enkele ondernemersprijzen op jouw naam.

Helena: “Ik mocht meedingen naar de titel van NFTE Entrepreneur of the Year Belgium 2009, en die heb ik ook gewonnen. Ik mocht daarna naar New York om het op te nemen tegen kandidaten uit heel de wereld. De uiteindelijke prijs heb ik niet gewonnen, maar de reis naar New York was een geweldige ervaring! Ik als simpele kapster in die wereldstad… Zonder mijn zaak was ik daar nooit geraakt. In datzelfde jaar heb ik ook meegedaan aan de Enterprize-wedstrijd. Enterprize is het vervolg op een wedstrijd van de Koning Boudewijnstichting. Elk jaar worden er een aantal “jonge ondernemers van het jaar gekozen”. Vorig jaar won ik in de categorie “micro-economie”. Dan mag je maximum twee personen in dienst hebben en vijf jaar bestaan. Die prijs winnen was natuurlijk een fantastische reclame!”

"De klanten moeten bij mij thuiskomen."

Het milieu is erg belangrijk voor jou. Hoe komt dat terug in je bedrijf?

Helena: “Ik wil met deze zaak ethisch ondernemen. Niet alleen moeten de klanten correct worden behandeld, ik wil ook de afvalberg verkleinen. Ik maak zoveel mogelijk zelf en anders zoek ik gerecycleerd materiaal. Ik probeer al het materiaal ook zoveel mogelijk te hergebruiken. Ik was alle plastic zakken af, voor de kleuringen gebruik ik afwasbaar papier, handdoeken krijg ik cadeau net zoals de roddelblaadjes voor de wachtende klanten. Zelfs de bloembakjes op de vensterbank zijn gerecupereerd. Mijn haarproducten koop ik bij een firma die zo milieuvriendelijk mogelijk probeert te werken. Ik maak ook mijn kleren zelf. Daarvoor hergebruik ik allerlei stoffen, zelfs voorschoten en gordijnen. Ik heb met mijn kledij al een modeshow georganiseerd, met mijn vriendinnen als modellen. Ik wou daarmee het concept van recyclage demonstreren. Vroeger werden veel kleren thuis gemaakt, nu kunnen de mensen bij wijze van spreken niet eens meer een knop aannaaien. En wat doen ze dan met een kledingstuk waaraan een knop ontbreekt? Weggooien! Walgelijk vind ik dat. Net zoals ik het geschift vind dat je 400 euro voor een jas neertelt, terwijl je zelf een leuke jas goedkoop uit andere stoffen kunt maken. Ik krijg heel positieve reacties op mijn creaties, en de mensen vragen waar ze dit of dat kleedje kunnen kopen. Maar het is nog niet mijn bedoeling om daarmee commercieel te gaan. Ik wil eerst en vooral tonen dat je met recyclage hele leuke dingen kunt doen.”

Je werkt ook mee aan sociale projecten in de buurt. Vertel.

Helena: “Ik zet me nu al acht maanden in voor het Wereldhuis hier in Aalst. Het Wereldhuis is opgericht om de buurt terug te doen herleven, om mensen uit hun isolatie te halen, het onveiligheidsgevoel aan te pakken. We willen van het Wereldhuis nu het meest ecologische huis van Aalst maken. Ikzelf geef er een cursus modeltekenen. En binnenkort begin ik met een programma op Radio Katanga, een sociale radio in Aalst. In mijn radioprogramma laat ik de klanten aan het woord, over wat er leeft in de buurt.“