“Afwisseling houdt me fris”

Lady Linn: “Voor No Goodbye At All heb ik gewoon liedjes geschreven, zonder na te denken over het genre. Lady Linn and her Magnificent Seven is begonnen als een covergroep van swingnummers Bij de eerste cd zaten we nog erg in die sfeer. Toen ik twee jaar geleden nieuwe nummers begon te schrijven, luisterde ik veel naar Hall & Oates, Louis Neefs en The Rolling Stones. De laatste tijd ben ik nogal geobsedeerd door Braziliaanse muziek. Al die invloeden hoor je op de nieuwe plaat.”

Met Bolchi maakte je electropop, met Skeemz hiphop. Met Howie & Linn ga je nu ook de houserichting uit. Is het moeilijk om tussen al die genres te switchen?

Lady Linn: “Nee, hoor. Muziek is muziek. Ik vind het leuk om eens anders te zingen. Die afwisseling houdt me fris. Nu cover ik Braziliaanse nummers samen met Tom, onze saxofonist, en Pablo Casella, een Braziliaanse gitarist uit Gent. In het Portugees, een hele uitdaging. Ik heb dat nodig.”

"Ik zing niet zo goed als Adele"

Breng je straks een album vol Braziliaanse muziek uit?

Lady Linn: “Misschien, maar ik wil zeker niet voor elke plaat één genre kiezen. Het genre doet er niet toe. Ik schrijf nummers als ik heel emotioneel ben of als ik geïnspireerd ben door een sterk nummer dat ik heb gehoord. Je leert steeds nieuwe dingen kennen. En dan wou ik dat ik dat nummer zelf gemaakt had! Dat had ik bijvoorbeeld met Rolling in the Deep van Adele. Een prachtlied.

Voer voor een cover?

Lady Linn: “De muziek van Adele ligt iets te dicht bij die van ons, vind ik. En ik kan het niet zo goed zingen als zij, dus ik begin er zelfs niet aan. (lacht) Voor iTunes hebben we nu wel een cover gemaakt van Katy on a Mission van Katy B. Dat vond ik echt een wijs nummer. Ik vind het interessanter om zo’n dubsteplied volledig om te vormen, zodat het helemaal niet meer lijkt op het origineel.”

No Goodbye At All werd geproduceerd door de Franse producer Renaud Letang, die ook al met Jane Birkin en Feist heeft gewerkt. Hoe heb je hem te pakken gekregen?

Lady Linn: “We hebben hem gewoon onze vorige cd opgestuurd. Dezelfde dag nog mailde hij heel enthousiast terug dat het lang geleden was dat hij nog zoiets had gehoord. Hij was heel benieuwd naar mijn nieuwe nummers. Dan ben ik naar Parijs getrokken met mijn demo’s. Ik was ongelooflijk zenuwachtig!”

“Hij heeft veel invloed gehad op dit album. Een producer is een soort coach, die zegt wat goed is en wat niet. Je moet een beetje op dezelfde lijn zitten. Ik kan koppig zijn, maar bij Renaud had ik dat bijna nooit. Voor I Didn’t Know What To Say vroeg hij me om er een bepaalde beat onder te zetten. Dat zag ik echt niet zitten en dan ben ik bijna kwaad geworden. Gelukkig was hij zo slim om mij daarna even met rust te laten. (lacht) Maar ik ben heel tevreden over het resultaat, het klinkt echt goed.”

Tangaslipje

Je hebt nu ook een contract bij Universal Frankrijk. Lonkt het buitenland?

Lady Linn: “Het is natuurlijk de bedoeling dat onze plaat in Frankrijk uitkomt en dat we daar ook gaan optreden. Nu is er daar geen kat die ons kent, dus ik ben heel benieuwd wat dat zal geven. Maar Renaud en de platenfirma geloven in ons, dat geeft me wel hoop. Ik vind het leuk om het stap voor stap op te bouwen. Zo heb je altijd iets om naar uit te kijken. Als je alles in één keer hebt, is de fun er snel af.”

“In Frankrijk zullen we weer van nul moeten beginnen, in kleine zaaltjes. Het is altijd spannend om de reacties van het publiek te zien. Hoe zullen ze ons ervaren? Zullen we ze meekrijgen? In België staan we al een stuk zekerder op het podium. Hier kent iedereen ons.“

Gedraagt jullie publiek zich doorgaans een beetje?

Lady Linn: “Meestal wel. Op Gent Jazz zwierde er wel eens iemand een tangaslipje op het podium. Dat was de laatste plaats waar ik dat had verwacht. Verder maken wij niet veel speciaals mee, hoor. Het mag eens gaan komen, eigenlijk.” (lacht)

“We zijn zelf heel braaf. Toen ik nog met Jeroen (De Pessemier, nu bij The Subs, nvdr.) in Bolchi zat, was hij ook veel zotter dan ik. Ik stond rustig te zingen en hij lag op het podium of sprong overal rond. We zijn niet zo rock-’n-roll als The Subs. We maken op het podium plezier op onze eigen manier.”

Het klikt duidelijk met je Magnificent Seven.

Lady Linn: “Ik kan mij niet voorstellen dat het ooit zal eindigen. Ik heb het gevoel dat we nog zoveel kunnen doen met de groep. We dromen vaak dat we op nog steeds zullen spelen als we tachtig zijn. Desnoods met looprekjes en hoorapparaten! We zullen altijd blijven bestaan. Zonder hen zou het niet hetzelfde zijn.”