Het tweede deel van het 23e Dourfestival staat ook nu weer garant voor een hele rits bands, DJ's en andere niet te classeren fenomenen.
De zon jaagt menig festivalganger al heel vroeg uit zijn tent, maar de overvolle programmering op de wei kan soelaas bieden, ook aan hen met kleine oogjes. Wakker worden doen we bij Leif Vollebek (***). De Canadese singersongwriter brengt sympathieke folksongs, begeleid op contrabas, viool en drums door zijn band. De eerste echte eye-opener is Les Hurlements D'Leo (****), een ska-punkgroep uit Bordeaux. De tien heren krijgen het publiek dat zich voor de Last Arena verzameld heeft, aan het dansen, zelfs als de elektriciteit uitvalt. Dat de groep heel wat aanhang kent in Franstalig België en Frankrijk, bewijst Au Café des jours heureux, een feestelijke meezinger.
Baarden en snorren
Na deze extraverte feestmuziek, is het even aanpassen aan de twee Californische baardmannen van Two Gallants (***). Galant zijn ze niet, eerder nors, maar hun goedgemaakte folkrock maakt indruk. Op het einde ontdooien ze dan toch, met dank aan de steengoede drummer. Hem zien spelen is een lust voor oor en oog. Hun hard/zacht/hard/...-variatie blijft boeien, jammer genoeg is er geen tijd meer voor Linger On, veruit hun mooiste nummer.
Met Syd Matters (***1/2) blijven we in het alternatieve rockgenre. Hun luistermuziek kan naast soortgenoten als AaRon en Girls in Hawaii staan. Een van de vele ontdekkingen van de dag.
Bent Van Looy en zijn kompanen van Das Pop (****) doen waar ze goed in zijn, het publiek entertainen. De ene single volgt na de andere, Skip the Rope, You, Here to stay en het sublieme The Game op kop. Als bij Never get enough twee grote dobbelstenen in het publiek worden gegooid, is het feestje compleet.
In de Balzaal ondertussen kunnen electrofanaten hun hartje ophalen aan Totally Enormous Extinct Dinosaurs, de eerste van een hele reeks geschifte acts verder op de avond. De gevederde vrouwen brengen hun eigen dansers mee, wat voor de nodige animo zorgt. Die is er minder bij Untold, de dj van de oude stempel die de pech heeft om op etensuur te moeten spelen.
Kwaliteitsvolle Pulp
Voor de Last Arena, zowat het hoofdpodium van Dour, staan we goed voor de rest van de avond. Mogwai, Pulp en Vitalic spelen de wei plat. Mogwai (***1/2), een van de vaandeldragers van de postrock, geeft een hermetisch concert zonder enige interactie met het publiek. Hun sombere muziek en typische uitbarstingen brengen het volk wel in een trance, de intrigerende projecties steken een handje toe. De lichtinstallatie mag blijven staan voor headliner Pulp (****1/2), een stelletje oude Britten die een wervelend concert en ditto lichtshow ten beste geven. Alle heren zitten strak in het pak, maar het is de theatrale frontman Jarvis Cocker die voortdurend de show steelt. Misschien verwart hij de festivalganger met de meerwaardezoeker, maar zijn poëtische bindteksten zijn niet altijd zo geslaagd. De heren mogen dan al iets ouder zijn, hun muziek klinkt even fris en jong als op hun hoogtepunt in de jaren 90. Hun hele set werkt toe naar hun bekendste nummer Common People, hét hoogtepunt van de set.
Geen compromissen
Afsluiten doen we in La Petite Maison dans la Prairie, waar we naar het curiosum Deerhoof (**1/2) kijken. Een kleine excentrieke Japanse met een hoog stemmetje en klankexperimenten waar geen touw aan vast te knopen zijn, dat zijn de ingrediënten voor een uiterst bevreemdende ervaring.
Vrijdag is ook de opening van de Cannibal Stage, een oord van snoeihard metaalgeweld en oerkreten. Dour deinst er niet voor terug om er in de laatste uurtjes zelfs happy hardcore (Radium) te programmeren. Er komt veel volk op af, maar de discussie over de muzikale kwaliteit is nog niet afgerond.
Na dag 2 worden de twee grote problemen van elke Dourganger zichtbaar. Enerzijds is er l'embarras du choix en anderzijds weigert je lichaam door te gaan om bijvoorbeeld dubstepgod Rusko nog aan het werk te zien.
18 juli 2011
