Elke dag toont Dour een nieuw gezicht, lopen er vreemdere mensen rond en blijft de muziek verrassen.
Suarez (***1/2) is vaste klant op zowat alle Waalse festivals, reden genoeg om even een kijkje te nemen. De vrolijke feelgoodpop van deze publiekslievelingen vult quasi de hele Dance Hall. Ze mixen Franse chansons en wereldmuziek tot deuntjes die nog lang blijven hangen, zoals bij On attend.
De muzikale meerwaardezoeker gaat dan weer naar Ghostpoet (***1/2). De Londense klank-en woordkunstenaar heeft niet de toegankelijkste muziek, maar van zodra je de klik maakt ben je helemaal mee met zijn intelligente blieps en effectjes. Hij vond het alvast een "wonderful audience. I love coming back here every time."
Merci beau - f*cking - coup
Terwijl op dag twee het probleem het overaanbod aan groepen was, schuilt het gevaar vandaag eerder in festivalverzadiging. Daar zit de overvloedige regen ook voor iets tussen, want de doorsnee festivalganger verkiest een droge tent boven een zompige modderpoel. Het weer lijkt de rastafari's van Groundation (***) niet te deren, want hun Tribute to "Brother Robert Marley'" brengt de sfeer van communion, peace and love helemaal terug. Jammer genoeg wordt het geen best of. Het is tevergeefs wachten op de hits, maar echte Marley-kenners zullen dat tegenspreken.
Dankzij het openen van de hemelsluizen belanden we bij het prettig gestoorde, buiten elk genre vallende geluid van 13&God(****1/2). Bij het horen van hun ironische rap, beats, blieps en een muur van bassen, denk je ze door te hebben, maar dan begint het volgende nummer plots weer heel ingetogen, net alternatieve postrock. Hoogst bevreemdend, maar de mayonaise pakt. Ook een pluim voor de lichtman, die een heel intieme sfeer weet te scheppen met prachtige, vage kleuren. Bij het afscheid, bedankt de immer vuilbekkende frontman, ook bekend van The Notwist, het publiek met een "Merci beau - f*cking - coup".
DJ's van de nacht
Met Booka Shade (***) laat Dour zijn andere gezicht zien. Vanaf 23u komen de nachtdieren naar buiten en nemen de dj's het over. Opgesteld in twee neoneilandjes, sturen ze hun trage pulserende beat de wei op. Hun industrial ligt in de lijn van Kraftwerk, maar is een stuk dansbaarder. Het publiek, dat tot de enkels in het water staat, laat het zich welgevallen. Voor het echte feestje is het nog een paar uurtjes wakker blijven tot Flying Lotus (***1/2) en vooral Aeroplane (****) hun opwachting maken. Die laatste plaatjes horen draaien is een verademing. Eindelijk eens ongecompliceerde fuifmuziek, maar dan intelligent gemaakt. De brusselse dj werkt onze vermoeidheid weg met knappe remixen van Adele, ABBA, Daft Punk en Florence+The Machine. Zijn vloeiende overgangen en variaties vervelen nooit.
Het valt ons nogmaals op hoe onmogelijk het is om het liedje van begin tot einde uit te zingen. Van 1u 's middags tot zo'n 14 uur later klinkt er non-stop muziek. Er zijn ons ondertussen ook al iets te vaak verboden middelen aangeboden om nog te geloven dat mensen zich om 5u 's nachts nog steeds op natuurlijke wijze rechthouden. Maar ach, dit is Dour.
19 juli 2011
