Musea zijn zo'n gedoe, geef ons maar Watou!

Voor zij die het al horen donderen: voor zo’n tocht-vol-kunst hoef je heus geen padvinder te zijn: Watou is een klein dorpje aan de Franse grens waar je onmogelijk kan verdwalen. Op de negen pittoreske locaties is alles nog eens duidelijk aangegeven met een grote letter W en een cijfer.

Tien locaties, waarvan een de infobalie, waar je je afstempelkaart krijgt: dat is negen keer kunst! En in elk van die negen ruimtes hebben beeldende kunstenaars en dichters vrij spel gekregen om het café- of rusthuisverleden van de gebouwen te doen vergeten. Dat lukt aardig: in de kerk van Watou gaat elk gevoel van ruimte aan je voorbij, terwijl je staart naar de enigzins lugubere, maar zeer intrigerende videoinstallatie van de Thaise Araya Rasdjarmrearnsook. (Foto 1)

Tussen woord en beeld

De kunst die in Watou is tentoongesteld,  is niet altijd even toegankelijk. Het werk van Tamara Van San bijvoorbeeld (Foto 2), te bewonderen in De Rode Hoed doet in zijn felle fluorescerende kleuren vooral vreemd aan. Ook nadat we lief lachen naar de plaatselijke suppoost, die een dikke documentatiemap tot zijn beschikking heeft, wordt het mysterie rond Van Sans tentoongestelde werken niet ontsluierd. En dat ligt niet aan de suppoost. Van San zélf is immers van oordeel dat woorden de kunst alleen maar te niet doen: haar werk zou voor zich moeten spreken.

Anderen tonen dan weer dat woorden en beeld juist perfect kunnen samenvallen: Lies van Gasse, in april nog een van de namen op de affiche van de Nacht van de Poëzie, illustreert het idee in het klooster van Watou. Onder de noemer graphic poem tovert ze beelden bij de woorden van Peter Theunynck. Ook in de Douviehoeve krijgen de bezoekers inzage in een geslaagde versmelting van beeld en woord: daar zie je het kleurrijke resultaat van een samenwerkingsproject tussen Hugo Claus en Albert Pepermans (Foto 3).

Op die laatste locatie wandelen we ook door een spiegelgang met tekstballonnen (Foto 4), waarin in elke spiegel een gedicht staat gegrift: van de jonge Maarten Inghels tot de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker. Heel mooi: hier zien we niet enkel reflecties van onze fysieke verschijning, maar ook van onze ziel.  

Kim Phuc in plasticine

Er zijn nog heel wat dingen te ontdekken, maar die laten we aan jullie over.Toch nog één tip die we je willen meegeven: Als je een daguitstap onderneemt naar Watou, voorzie dan de nodige tijd. Om er te geraken, moet je een belbus nemen (vanuit het station van Poperinge) en die moet je op tijd verwittigen. Bovendien vertekt de laatste al om 19u uit Watou, dus je kan niet onbezonnen blijven rondslenteren tussen al dat moois.

Maar hoezeer je ook afhankelijk bent van het openbaar vervoer, mis in geen geval kunstpost nummer 10: het werk van Anno Dijkstra (Foto's 5 en 6) in de kelder van de Brouwerij, vormen voor ons het hoogtepunt van de expositie. Dijkstra geeft pakkende beelden uit het nieuws een levensechte vorm in plasticine. Vooral zijn minutieuze precisie laat ons niet onberoerd: als we oog in oog staan met de levensechte, geknede versie van Kim Phuc, het welbekende slachtoffertje uit de Vietnamoorlog, is het bijna of we haar kunnen horen schreeuwen. Ook de uitgemergelde Somalische kinderen zinderen nog na, op een manier waarop ze dat veel minder doen als ze in het journaal voorbijflitsen.

"Omwille van een dichtregel moet je vele steden zien" lezen we op één van de muren in de Douviehoeve, maar een dorp is ook best te pruimen, weten we na vadaag. Allen daarheen!