Dag 3 van Jazz Middelheim stond in het teken van het grote publiek. Met Lady Linn en Jamie Cullum mikt de organisatie op een jonger publiek en een grote opkomst, een schot in de roos zo zou blijken.
Lady Linn and her Magnificent Seven maken voor het eerst opwachting in Park den Brandt. De Gentse heeft er met haar band al heel wat zomerfestivals opzitten, maar vandaag is toch een zware opdracht. Met haar poppy swingjazz is ze niet meteen een vreemde eend in de bijt, maar toch zijn de echte jazzfans niet echt tuk op de komst van Miss Linn.
Al blijkt meteen dat het achttal zich daar niets van aantrekt. Lady Linn en co spelen een frisse set die erg genietbaar is op een zondagmiddag. Het is leuk entertainment, met veel herkenningspunten zoals de singles Cry Baby, Little Bird en uiteraard haar doorbraakcover I Don’t Wanna Dance van Eddy Grant. Dat succes probeert ze nu ook over te doen met een leuke cover van Katy B’s On a Mission. Het publiek eet gretig uit haar hand en zingt trouw mee wanneer dat gevraagd wordt. Geniaal is het allemaal niet, maar aangenaam entertainment in opwachting van Allen Toussaint en Jamie Cullum is het zeker.
Sympathiek duo
De komst van Allen Toussaint en Marc Ribot kan de echte fans meer plezieren. Toussaint is een trotse inwoner van New Orleans en een invloedrijk figuur in de rhythm-and-bluesscène. Ribot stond gisteren ook al op het podium met Bar Kokhba en zorgt er vandaag met zijn akoestische gitaar voor dat de muziek van Toussaint een rijkere omkadering krijgt. Toussaint en Ribot beginnen hun set met enkele covers van ondermeer Thelonious Monk en Belgische jazztrots Django Reinhardt.
Na een half uur begint Toussaint ook zelf te zingen en plukt hij onder meer uit zijn recente album, The Bright Mississipi. In het midden van de set wordt er ruimte gemaakt om eerst Ribot en daarna Toussaint solo aan het werk te laten. Dat haalt de vaart en de sfeer uit het optreden, maar die draad wordt later weer opgepikt.
Toussaint blijkt niet de grootste zanger, maar hij compenseert dat met zijn charmes en zijn elegantie. Marc Ribot heeft ook zijn verdienste, maar blijft heel het optreden respectvol in de schaduw staan van Toussaint. Die laatste lijkt zich zo kostelijk te amuseren dat hij over tijd gaat, uiteindelijk komt zijn vrouw op het podium om hem aan te manen ermee op te houden, waarna de brave Toussaint niet anders kan dan er een punt achter zetten.
Energiek jong baasje
Vlak na het einde van de set van Toussaint zien we een merkwaardig fenomeen: heel wat vrouwen staan te dringen om toch maar te kunnen postvatten op de eerste rijen van de concerttent. Jamie Cullum is aan de beurt. De man wordt op tienerachtig gekrijs onthaald en krijgt zelfs onderbroeken naar zijn hoofd gezwierd. Ongezien op Jazz Middelheim.
Als jazzliefhebber moet je je oogkleppen afwerpen en jezelf opstellen voor de muziek van Cullum, want hij bewandelt een pad tussen jazz en pop dat voornamelijk naar die rechterzijde overhelt. Cullum doorspekt zijn set met talrijke eigen versies en flarden van bekende pop- en rocknummers. Komen aan bod: The White Stripes, The Beatles, Coldplay en Radiohead. Bovendien is zijn eigen versie van Rihanna’s Please Don’t Stop the Music een eigen leven gaan leiden dat zelfs populairder geworden is dan het origineel. Maar ook zijn eigen nummers brengt hij op zijn eigen energieke en speelse manier. What a Difference a Day Made, zijn eigen zelfverklaarde favoriet, Next Year Baby, These are The Days en I’m All Over it Now gooien allemaal hoge ogen. Daarbovenop bespeelt hij het publiek op een heel slimme en charmante manier waardoor ook de non-believers door de knieën gaan.
17 augustus 2011
