Met Toots Tielemans, Bert Joris, John Zorn, Allen Toussaint en coming man Jamie Cullum heeft Jazz Middelheim na drie dagen zijn beste kruid verschoten. Niettemin staan er op de slotdag met Randy Weston en Charlie Haden nog twee interessante figuren op het podium.
Randy Weston, een boomlange Amerikaan uit Brooklyn met roots in Jamaïca, kan maar net zijn lange benen onder zijn piano wringen. Hij is vandaag het gezicht van een tienkoppig ensemble dat een ode brengt aan de figuur van James Reese Europe. Europe is een ietwat vergeten figuur en pionier van de Afro-Amerikaanse muziek. Rond 1910 bracht hij Afro-Amerikaanse muzikanten samen in New York om samen te jammen, maar de meeste bekendheid verwierf Europe in dienst van het Amerikaanse leger tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Randy Weston is een bewonderaar van Europe en brengt daarom vanavond een hommage ten berde. Hij wordt bijgestaan door een opmerkelijke band, die niet braaf binnen de lijntjes van het vrolijke repertoire kleurt, maar zelf eigen accenten legt. Het meest in het oog springt de man op contrabas, Alex Blake. Hij groeit tijdens de set uit tot publiekslieveling door zijn getokkel en gezang. Soms dreigt de profileringsdrang van enkele muzikanten chaos te veroorzaken, maar dat weten Weston zelf en drummer Vince Ector in de hand te houden. Hoogtepunt is het nummer dat gekoppeld is aan The Hellfighters, het regiment van Afro-Amerikaanse soldaten uit Harlem dat meevocht tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Muziek en maatschappijkritiek
Afsluiten doet Jazz Middelheim dit jaar met een maatschappijkritisch scherp randje. Daarvoor zorgt het Liberation Music Orchestra (LMO) onder leiding van bandleider Charlie Haden. Haden neemt de hele avond tussen de nummers door het woord om zijn ideologie te verklaren. In het verleden kwam de oorlog van Vietnam al eens in het vizier van de Amerikaan, de plaat over het bewind van voormalig president George W. Bush vormt de kern van het concert en wordt aangevuld met enkele arrangementen die handelen over de teloorgang van de ecologie op onze planeet.
Haden treedt als spreker op de voorgrond terwijl pianiste Carla Bley musicerend en dirigerend de kar trekt. Ondanks de interessante context blijft het concert zelf onder de verwachtingen. De scherpe boodschap waarmee Haden uitpakt steekt af tegen het gezapige optreden dat uit een resem ballads bestaat. De fletse cover van Amazing Grace vormt daarbij zelfs een dieptepunt. Wel goed is Song for the Whales dat op het einde toch nog voor wat animo zorgt, maar de slotsom blijft povertjes. Desondanks is deze jubileumeditie van Jazz Middelheim een voltreffer.
18 augustus 2011
