De vreemde wereld van MMO-games

1. World of Warcraft: de l33t gamers

World of Warcraft (WoW) is zo populair dat de meeste andere MMORPG’s hetzelfde pad proberen te volgen. WoW geeft de spelers dan ook het gevoel dat ze iets bereiken, overgoten met een fantasy sausje.

Helaas is de aantrekkingskracht een tweesnijdend zwaard. Mensen over de hele wereld spelen WoW, maar helaas zorgt de eenvoudige gameplay ook voor een enorme hoeveelheid kinderachtig gedrag.

Als beginnende of casual gamer heb je weinig kans tegen de vele puberale spelers die niets liever doen dan nieuwkomers lastigvallen. Ze maken het alleen maar erger door de conversaties die hierbij gevoerd worden, waarbij ze duidelijke maken hoe l33t ze zijn (een verbastering van elite).

Een grote gemeenschap waar je met een beetje geluk gelijkgezinde mensen kan terugvinden.
Een overgrote meerderheid aan puberale spelers die je snel doen inzien dat het ongezond is om lang met WoW bezig te zijn.
 

2. RuneScape: de fun loving criminals

RuneScape is één van die WoW-klonen die het vrij goed doen door een slimme aanpak van de uitgever. Je kan bijzonder eenvoudig instappen in RuneScape, aangezien het spel gespeeld wordt in je webbrowser en je de keuze hebt of je al dan niet wil betalen voor een abonnement. Betalende spelers krijgen in ruil meer inhoud.

Hierdoor is het publiek in RuneScape een stuk minder competitief als in WoW. Maar omdat je RuneScape gratis kan spelen, heb je meer het gevoel dat niets moet en alles mag.

Dit trekt helaas ook een verkeerd soort mensen aan. De meeste MMO games hebben te kampen met individuen die programma’s gebruiken om zoveel mogelijk geld te verdienen in het spel, zodat ze dat via obscure websites kunnen verkopen voor echt geld. RuneScape heeft des te meer te lijden onder deze plaag, omdat het team minder inkomsten heeft dan de gemiddelde MMO en dus moeilijker kan reageren op dit kwaad.

 Eenvoudig om in te stappen, genoeg spelers.

Bijzonder veel bots die je minder mogelijkheden geven in het spel, een beperkter spel zorgt voor een beperkte communicatie tussen spelers.
 

3. EVE online: de bittere veteranen

EVE online is dan weer een totaal verschillend spel. Niet alleen speelt het zich af in een sci-fi setting, de spelers hebben ook meer vrijheid. Er zijn geen doelen, geen levels om te halen of grote bazen om te verslaan. Iedere speler wordt volledig aan haar of zijn lot overgelaten.

Dit soort spel trekt een specifiek soort speler aan. Iemand die het niet erg vindt om het spel op de harde manier te leren.

Het gemeenschapsgevoel bij EVE, is dan ook uniek. De gemeenschap draagt bijzonder veel bij tot het spel, onder andere door externe programma’s die spelers helpen om de planning van hun personage bij te houden. De spelers zijn zo belangrijk in EVE, dat ze CCP hebben opgericht, een democratisch gekozen delegatie van spelers die twee keer per jaar in Ijsland vergaderen. Bijzonder interessant om te kijken hoe spelers een ontwikkelaar zo kunnen beïnvloeden.

Een hechte maar harde groep spelers. Initiatieven van spelers worden beloond.
Bijzonder moeilijk om je plaats te vinden zonder de juiste begeleiding.
 

4. Dark Age of Camelot: de oude getrouwen

Als een MMORPG zo lang blijft bestaan als Dark Age of Camelot, kan het niet anders dan dat de ontwikkelaars iets goed hebben gedaan. De spelers worden niet aangetrokken door flitsende graphics of flashy outfits maar wel door de spelkwaliteit.

Aangezien de meeste spelers ondertussen zijn vertrokken naar andere MMO-oorden, blijven alleen de echte fans over. De gemeenschap is een stuk kleiner dan die van meer hedendaagse games, maar hierdoor krijg je een hechte groep die hun ervaring gerust willen delen met de zeldzame nieuwkomer.

De gevechten in DAoC vinden steeds plaats tussen de drie grote gebieden. Hierdoor behoort iedereen onmiddellijk bij een eigen groep, waardoor anderen je steeds kunnen begeleiden.

Kleinere, maar serieuze groep spelers.

Weinig toekomst.