Actrice Eline Kuppens (28) werd bekend door de thriller Linkeroever en toont ook al jaren op het podium dat ze veel in haar mars heeft. Momenteel is ze te zien in Quichote’s Eiland, waar ze de rebelse Isabelle vertolkt en een verlegen jongen er alles aan doet om haar binnen te halen.
Boeken
“Ik houd van kinderboeken: hoe beeldrijker, hoe liever. Er zit vaak veel meer in die verhalen dan je zou denken. Momenteel ben ik Women Who Run with the Wolves van Clarissa Pinkola Estés aan het lezen. Ik ben geen feministe, maar dat boek bevat spectaculaire inzichten over sprookjes en volksverhalen. Zo analyseert ze Het Lelijke Eendje als de zoektocht naar een zielsverwant. Als dat niet mooi is!”
Zwarte make-up
“Voor Quichote’s Eiland moest ik mijn uiterlijk drastisch veranderen. Ik moest een echte rebel worden. Ik droeg tonnen make-up en heb uiteindelijk zelfs mijn haar aan één kant moeten afscheren. Best grappig dat mensen meteen volledig anders naar je kijken. Weg was het lieve meisje uit Linkeroever en iedereen stelde zich plots terughoudend op.” (lacht) Voor Weekend Aan Zee had ik dan weer een brave-mamakapsel nodig.”
Inspiratiemuur
“Ik ben fan van beeldende kunst. Beeldende kunstenaars kunnen in volle vrijheid handelen en moeten zich veel minder verantwoorden voor een publiek. Dat is bij film en theater wel anders. Daar ervaar je al snel de druk dat je een hoop mensen tevreden moet stellen. Ik wou dat ik ook met zo’n onbevangen blik kon kijken. De Belg Francis Alÿs is een van mijn grote favorieten. Hij heeft een blok ijs doorheen Mexico City geduwd tot het gesmolten was. ‘Sometimes making something can lead to nothing’, zei hij daarover. Dat hou ik sindsdien altijd in gedachten als ik ergens aan begin.”
Brieven
“Ik schrijf en krijg enorm graag brieven. Ik bewaar ze allemaal. De dozen puilen ondertussen al uit. Ik hou ervan dat het zo tastbaar is. Voor een brief moet je nog echt gaan zitten en nadenken, in tegenstelling tot een e-mail, die vaak kort en vluchtig is. Je wordt persoonlijker en je kan alles rustig nalezen. Ik heb ook een grote envelop met brieven die ik geschreven, maar nooit verstuurd heb. Een geluk, want als ik ze herlees zijn ze toch wel iets te grof.” (lacht)
Plakboek
“Ik hou er alles in bij wat me inspireert. Veel ideeën leiden tot niets, maar het is verfrissend om terug te kunnen bladeren en te kijken naar wat me in een bepaalde periode bezighield. Soms krijgt een idee pas heel laat een tweede leven. Daarom houd ik ook sinds mijn zestiende al mijn dagboeken bij. Om die kleine, persoonlijke dingen niet te vergeten.”
7 februari 2012
