Giorgio Moroder en 5 andere pop- en rocksoundtracks

1. Almost Famous

In deze film - lichtjes gebaseerd op regisseur Cameron Crowe's eigen jeugd - ziet een 16-jarige zijn aspiraties als rockjournalist werkelijkheid worden, wanneer hij met de (fictieve) groep Stillwater mee op tournee mag. Resultaat is een geweldige film over opgroeien en vriendschap - maar vooral: muziek! De soundtrack verzamelt enkele absolute seventies-pareltjes en combineert enkele van de beste nummers van bands als Simon & Garfunkel, The Who en Cat Stevens met onbekende pareltjes.

Zo haalde Crowe voor Almost Famous onder meer de schitterende ballad It Wouldn't Have Made Any Difference van Todd Rundgren onder het stof en liet hij zijn publiek kennismaken met Slip Away van Clarence Carter - een nummer dat in een rechtvaardige wereld allang een soulklassieker was. Pure pop wordt evenmin geschuwd: een prominente plaats is weggelegd voor Elton John's Tiny Dancer, naar onze bescheiden mening 's mans beste nummer en de sleutelsong bij een van de meest memorabele scènes van de film. De essentie van seventiesmuziek gevat in één film - één soundtrack.

2. Pulp Fiction

Dé klassieker aller filmsoundtracks. Als er een regisseur weet hoe hij een goede soundtrack moet samenstellen, is het Quentin Tarantino (zie ook: Reservoir Dogs en Jackie Brown). De soundtrack bij Pulp Fiction is waarschijnlijk zijn meesterstuk: een eclectische maar steengoede mix van weinig bekende rock-, soul- en funknummers.

Bovendien weet Tarantino voor elke memorabele scène exact het juiste nummer uit te kiezen: wie kan ooit nog Chuck Berry's Never Can Tell horen zonder terug te denken aan die legendarische dansscène bij Jackrabbit Slim's? Wie ziet Mia Wallace niet haar gedrogeerde dansje doen bij Girl, You'll Be A Woman Soon, in de versie van Urge Overkill - een groep die zijn beperkte faam vollédig aan Tarantino te danken heeft? Een perfecte soundtrack voor een perfecte film.

3. Adventureland

Ondanks geweldige rollen van Jesse Eisenberg, Ryan Reynolds en Kirsten Stewart bleef deze film in België jammer genoeg onder de radar (spurt naar jullie videotheken en digiboxen!)  Net als Almost Famous is dit een grappige en ontroerende coming-of-age film - maar dan wel gesitueerd in de jaren 80 en met bijhorende eighties-soundtrack. Een prachtig popnummer als Don't Dream It's Over door Crowded House staat hier broederlijk naast songs van The Replacements, tot nader order de beste rockband die de eightieshebben voortgebracht.

Ook mooi om Your Love van The Outfield te zien heropgewaardeerd worden - zo'n topper als deze hoort heus niet enkel thuis op Foute Fuiven. Door Lou Reed en Big Star mooi naast INXS en Hüsker Dü te plaatsen, doet Adventureland voor de jaren tachtig wat Almost Famous deed voor de jaren zeventig: de muzikale essentie van een decennium vangen in één soundtrack.

4. Goodfellas

Een andere regisseur die absoluut niet mag ontbreken in dit lijstje, is Martin Scorsese. Als notoir muziekliefhebber en regisseur van misschien wel de beste concertfilm aller tijden (The Last Waltz), was hij revolutionair in het gebruik van pop- en rocknummers in zijn films. Scorsese gebruikte muziek ook echt om een extra boodschap toe te voegen aan zijn films: voor Goodfellas beweerde hij zelf enkel muziek te gebruiken die een onderhuidse commentaar leverde op een scène of personage. De songs maken dan ook integraal deel uit van de film, en Scorseses muziekkeuze is nooit minder dan uitstekend. Onder andere Muddy Waters, The Stones en The Shrangi-La's weten de juiste toon aan te slaan in dit briljante maffia-epos.

5. American Graffiti

Een film die vaak schandelijk over het hoofd wordt gezien bij de klassieke beste-films-aller-tijdenlijstjes. Ook deze is - u raadt het nooit - een coming-of-agefilm, die de geest van de jaren 60 en de opkomende jeugdcultuur van cruising en rock-'n-roll perfect neerzet. In de film zien we hoe een groep jongeren hun laatste avond doorbrengen, voor ze allemaal naar de unief trekken. De regie was verrassend genoeg in de handen van George Lucas (zijn tweede langspeelfilm) die op meesterlijke wijze de melancholie, vriendschap en verveling van deze troep jongeren aan de vooravond van hun volwassenheid weet te vatten.

 Dat alles gepaard met een geweldige verzameling nummers uit de jaren 50-60, die opwindende periode waarin pop en rock zoals we ze nu kennen werd uitgevonden. Tussen de meer dan 50 nummers vinden we naast grote klassiekers door Buddy Holly en The Beach Boys ook even aanstekelijke popnummertjes terug van vergeten glories als Johnny Burnette en Joey Deey & The Starlighters. Deze soundtrack maakt om het even welk compilatie-album voor die periode overbodig.