Kunst in de metro
Wachten op de metro, het is geen pretje. Hoewel… In Brussel valt dat best nog mee. Zo’n zestigtal metrostations zijn er opgefleurd door een of meerdere kunstwerken. Wij kochten een kaartje, lieten ons rondleiden in deze ondergrondse kunstgalerij en stapten weer uit met een top tien van de mooiste metrostations.
Spielberg die Kuifje naar Brussel brengt? Onzin! Hij is er al sinds 1988 en wel in het metrostation Stokkel. Op de twee muren langs het perron zien we zo’n 140 figuren uit wel 22 verschillende albums. Deze lange fresco die Hergé nog voor zijn dood schetste, maakt van het perron een groot stripverhaal en is goed voor een tiende plaats.
Op nummer 9 staat het station Graaf van Vlaanderen, waar een indrukwekkend kunstwerk boven ons hoofd hangt. In 1981 creëerde Paul Van Hoeydonck 16 x Icarus door zestien bronzen beelden in verschillende houdingen op verschillende hoogtes te doen zweven. Ze worden allemaal in dezelfde richting naar een planetarium gezogen.
De achtste plaats gaat naar de acht grote portretten langs de perrons van halte Maalbeek. Op de witte muren zijn in 2002 anonieme gezichten getekend, zoals die van de metrogebruikers. Net zoals ons lijken ze op de volgende metro te wachten.
Met creaties van wel vijf verschillende kunstenaars telt halte Kruidtuin ongetwijfeld de meeste kunstwerken. Onder meer de gigantische zonneschijf (2004) in de lokettenzaal en de gekleurde metalen buizen (1978) die tramlijnen voorstellen, zetten het station op de zevende plaats. Bovendien loopt in Kruidtuin nog tot eind november de fototentoonstelling Onvrijwillige ensceneringen.
In de halte COOVI op nummer zes lijkt het wel even of we boven in plaats van onder de grond zitten. Dankzij twee gigantische panoramafoto’s die Marin Kasimir in 2003 nam, bevinden we ons net in twee kleurrijke Brusselse scenes. Terwijl de ene muur de vier seizoenen op de COOVI-campus in Anderlecht weergeeft, toont de overkant ons alle 360 graden van het Muntplein.
De vijfde plaats gaat naar de halte Sint-Katelijne: letterlijk het fleurigste station van Brussel. Dankzij de gigantische kleurrijke tulpen op de muren is het hier altijd lente. Met Millefeuille (2007) wil de kunstenaar Thierry Renard niet alleen de voorbijgangers goedgezind maken, maar door verschillende bloemen af te beelden weerspiegelt hij ook de verscheidenheid aan individuen.
Op nummer 4 staat station Koning Boudewijn met Vol de Canards. De 31 fluorescerende eenden die er sinds 1988 boven het perron hangen, leiden onze blik naar boven. Maar ook hun schaduwen op de grond – voorgesteld door zwarte tegels – zorgen voor een leuk effect. En uiteraard mogen we ook koning Boudewijn zelf niet vergeten, die hier sinds zijn dood vereeuwigd is een sober bronzen beeld.
De top 3 wordt geopend door een halte met een boodschap. De verschillende getekende blauwe handen (1999) in Lemonnier maken deel uit van een grootschalige beweging die zes jaar lang handafdrukken van allerlei mensen uit de hele wereld – onder wie ook bekendheden als Yasser Arafat – verzamelde. Ze zijn gebaseerd op traditionele tatoeages en drukken de wens naar wereldvrede uit.
Op de tweede plaats komt Aumale, een station met een goede portie nostalgie. Metrorama 78 (1982) bestaat uit grote zwart-witfoto’s uit de oude doos. De aanleg van de metro, het leven in de vroegere Aumale-wijk, de opbouw van het station Sint-Guido en het De Brouckèreplein van toen worden er levendig voorgesteld.
Oude trams met een vleugje surrealisme. Op nummer 1 staat niemand minder dan dé Belgische grootmeester die van sporen en stations zijn handelsmerk maakte. Paul Delvaux maakte voor het station Beurs een olieverfschilderij van wel meer dan 13 meter lang. Nos vieux trams bruxellois (1978) is een prachtige weergave van Delvaux’ jeugdherinneringen aan de oude Brusselse trams.
4 november 2011
