Moderne sprookjes voor kille winterdagen

Sprookjes lijken ieder jaar rond deze periode weer enorm hip. Maar wat is een sprookje?

Bij rondvraag blijkt het antwoord nogal vaag: een overgeërfd volksverhaal, een legende, een sage, een mythe. Dat zijn de meest voorkomende synoniemen. “Fairy tale” in het Engels, verhaal met of over feeën dus. Een vertelsel over heksen, toveren, reuzen, magische figuren allerhande, met sprekende dieren in kastelen waar boosaardige stiefouders huizen. Een sprookje kent schijnbaar geen grenzen.

Maar wat is dan het verschil met fantasy? En wat met "de moraal van het verhaal", de levensles waar Assepoesters zussen gestraft worden, de boze heks in de oven belandt en de wolf verdronken wordt in de rivier?

Moderne sprookjes

Schrijven eigentijdse auteurs ook dergelijke verhalen? Wij vinden alleszins van wel. Ook in deze pseudopostmoderne tijden worden nog steeds leuke vertelsels verzonnen over:

Arme, verstoten weesjongetjes die ineens ontdekken dat ze toverkracht hebben en hele magische werelden in tuimelen – Harry Potter, anyone?

Moraal: het leven is niet altijd zwart-wit en simpel, moeilijke tijden zullen er altijd zijn, maar doorzetten werkt.

Sukkelachtige jongens met vadercomplex die magische broers aan hun voordeur treffen, en zelf ook niet volkomen magievrij blijken – De bende van Anansi van Neil Gaiman heeft het allemaal!

Moraal: zelfs al voel je je nog zo’n loser, wat zelfvertrouwen en vooral een karaokésessie (!) zijn goed voor elk.
 

Arme boerenmeisjes die noodgedwongen dienen te trouwen met gemene prinsen, en vervolgens in wouden met ROUS’es (Rodents Of Unusual Size) belanden met dood gewaande, in de piraterij verzeilde ex-vriendjes – The princess bride van William Goldman introduceert ons in een sprookjeswereld met kilo’s zoutkorrels.

Moraal: ware liefde bestaat. Als dat niet schoon is.
 

Kleine jongens die niet groot willen worden en daarom in elfenbossen tegen piraten vechten kunnen ook een donker kantje hebben  – In De kinderdief van Brom, de geüpdate, donkerdere versie, (inclusief quasiverkrachting en kinderlokkerij) van Peter Pan zijn geen grenzen.

Moraal: niets is wat het lijkt, zelfs in sprookjeswerelden niet.
 

Assepoesters die hoofden afhakken, Sneeuwwitje en ex-jockey’s die aan het gokken slaan, en naakte keizers die skiën – Dit is wat je krijgt als je meesterverteller Roald Dahl in Gruwelijke rijmen toestaat sprookjes na te verhalen.

Moraal: het moderne sprookje leeft!