De Spaanse cinema is er een van wereldklasse. Van fabelachtige decors, fenomenale dramatiek, zeldzame horror en natuurlijk la lengua española.
De taal is misschien datgene wat een barrière vormt met Vlaanderen. Waar Engels voor velen onder ons een verstaanbare certitude is op het scherm, is Spaans een weinig voorkomende taal. Toch is het een vergissing om Spaanstalige films links te laten liggen. Een boetedoening zou zelfs op zijn plaats zijn. We zullen u die vijftig zweepslagen maar onthouden en vier smaakmakende weetjes over Spaanse films serveren. Vamos.
Het icoon
La Piel que Habito (The Skin I Live in) is Pedro Almodóvars jongste juweeltje. De 60-jarige regisseur wordt in zijn thuisland beschouwd als de beste in zijn soort. La Piel que Habito vertelt het leven van een plastisch chirurg wiens vrouw een gruwelijke dood stierf. Ach, story of life denkt u. Heus niet, Almodóvar heeft een weergaloze plot in petto waarvan we u enkel "genus" en "erotische gijzeling" als tips geven.
Grasduinend in Almodóvars oeuvre vind je enkel voortreffelijke prenten en meesterwerken terug. Hij laat regelmatig enkele Hollywood-Spanjaarden opdraven: namen als Antonio Banderas, Penélope Cruz en Carmen Maura kleurden meermaals de credits. Almodóvar verfilmt niet voor de hand liggende en donkere thema’s zoals prostitutie, druggebruik, travestie en transseksualiteit, maar dat leverde wel topfilms op zoals Matador (1986) ), Hable con ella (2002) en Volver (2006).
De sprookjesverteller
El Laberinto del Fauno (Pan’s Labyrinth) is een aangrijpend requiem over een vergeten stukje Spanje. Nadat de Mexicaanse filmmaker Guillermo del Toro zijn palmares vulde met blockbusters als Hellboy en Blade II zette hij zijn tanden in een nieuw Spaans project. De film bevat een mix van gruwelijke taferelen uit de burgeroorlog en fantasierijke personages. De wrevelige periode uit de Spaanse geschiedenis wordt opgerakeld in dit duistere sprookje. Centraal staat een meisje dat na de overwinning van Franco in 1944 met haar ouders naar Noord-Spanje trekt, waar ze in haar eigen fantasie een persoonlijke draai geeft aan de dramatische historie. El Laberinto del Fauno is een gitzwart sprookje dat u ongetwijfeld in het collectieve geheugen zal opslaan.
De duizendpoot
Alejandro Amenábar gaat op het eerste zicht vrij sloom te werk. De Chileens-Spaanse regisseur produceerde op vijftien jaar tijd amper vijf films. We moeten u er wel bijvertellen dat hij die vijftien jaar ook spendeerde aan het componeren van filmmuziek. Zijn bekendste werk is Mar Adentro (2004), waarmee hij de Academy Award voor Beste niet-Engelstalige film in de wacht sleepte. Mar Adentro geeft een verlamde man weer, een zeiler die in zijn jeugd een jammerlijk ongeluk kreeg en naar een laatste adem snakt. Ook niet te missen: Abre los Ojos (1997).
Taal als pluspunt
Acteurs die zelf de camera bedienen alsof het lijkt dat de film met een poepsimpele thuiscamera is opgenomen zoals in The Blair Witch Project en Cloverfield zijn vrij uniek in hun soort, maar Spanje kan met Rec een evenwaardige film in de schaal werpen. In Rec gaat een journaliste mee met de lokale brandweer op interventie. Een routineklus voor de spuitgasten mondt uit in een regelrechte nachtmerrie. Een hysterische film die nog hysterischer wordt dankzij het ratelende Spaans.
17 februari 2012
