Outcast verrast als romantisch griezelsprookje

Mary en haar zoon Fergal verhuizen naar een groezelige flat in een arme buitenwijk van Edinburgh. In een ander deel van de stad laat een zekere Cathal vreemde tekens in zijn huid graveren omdat deze hem zouden helpen in zijn ‘gerechtvaardigde strijd’. Moeder en zoon zijn het beu om te vluchten voor een ongenoemd kwaad, en Cathal is op jacht naar een even mysterieus iets.

Outcast oogt alsof de gebroeders Dardenne een horrorfilm zouden draaien. De sfeer in de buitenwijken van Edinbrugh wordt treffend geschetst en door op een aantal adolescententaferelen te focussen, komt alles des te realistischer over. Het contrast met de wereld van Cathal, die aan het begin van de film nog sterk contrasterend lijkt met die van Mary en Fergal, vergroot het mysterie en maakt het geheel uitermate geloofwaardig en beklijvend. Langzaamaan vloeien beide werelden in elkaar over, en wordt een wereld getekend die dreigend en mysterieus is. Een wereld waarin mythes werkelijkheid blijken en schijn bedriegt.

Geen typische horror

Regisseur Colm McCarthy, die mee het scenario schreef, heeft geen typische horrorfilm gemaakt. Outcast heeft weliswaar wrede en bloederige scènes, waarin de helrode kleur van het bij momenten rijkelijk vloeiende goedje, agressief afsteekt tegenover de veelal zacht verlichte taferelen, maar kent evenzeer romantische en tragische scènes.

De plot komt geleidelijk op gang, zodat de schijnbaar contrasterende genres nooit botsen, wordt stilaan meer dreigend, om dan in een climax te eindigen. Door de rustige opbouw krijgen we eveneens de kans om de personages beter te leren kennen. Hoewel Outcast voornamelijk focust op Fergal en zijn vriendinnetje Petronella, is uiteindelijk Fergals moeder Mary (rol van Kate Dickie) het meest boeiende personage. Ook de figuur van Cathal, gespeeld door Britse karakterkop James Nesbitt, verdient meer uitwerking.

Eveneens willen we nog opmerken dat naar het einde toe het beperkte budget iets meer opvalt en de special effects beter hadden gekund. Maar we zijn aan het muggenziften, want dit alles neemt niet weg dat Outcast je van begin tot einde meesleept. Dat dit einde tegen die tijd al niet bijster verrassend meer is, doet tevens niet af aan de ervaring. Outcast blijft desondanks immers een bijna sprookjesachtige ervaring, zij het dan wel een griezelsprookje.