Muggepuut - Herman Brusselmans

Uit het leven gegrepen: de beschrijving van enkele doodgewone dagen van de bekende schrijver Danny Muggepuut.

‘Muggepuut’ beloofde een historische mijlpaal in het werk van Herman Brusselmans te worden: voor het eerst zou hij geen autobiografisch boek schrijven. En inderdaad, het hoofdpersonage heet dit keer niet Herman, maar Danny. Danny Muggepuut. Danny is een beroemde schrijver, hij is net aan zijn tiende boek bezig dat ‘De gestolen waterleiding’ zal heten. Hij woont in een loft in Gent, is coach van een minivoetbalploeg en heeft nog wel meer Brusselmanstrekjes. Kwestie van de fans niet in verwarring te brengen met een al te drastische verandering.

We volgen enkele dagen uit het leven van Danny. Vanaf het ogenblik dat hij de telefoon opneemt en een medewerkster van de krant hem vraagt om voor een reportage met enkele fans te gaan eten, totdat die reportage zoveel succes blijkt te hebben dat er een vervolg wordt vastgelegd. Tussendoor schrijft hij zijn boek, gaat hij op café, neemt hij met zijn minivoetbalploeg deel aan een competitie en probeert hij een verliefde verpleegster op afstand te houden. Dagelijkse beslommeringen die dikwijls uitmonden in ongewone situaties.

Het boek mag dan wel niet meer over Herman gaan, aan de schrijfstijl is nog niks veranderd. Brusselmans’ boeken lezen vlot, en dat is hier geen uitzondering. Af en toe vang je tussen de lijnen een glimp van de schrijver zelf op, wat ik het leukste vind. Voor de rest is het een roman uit één stuk, gewoon rechttoe rechtaan. Een boek dat gelezen mag worden, maar het is ook geen ramp als je besluit dat niet te doen. Tenzij je een die-hard Brusselmansfan bent, natuurlijk.

Tot slot, met een knipoog naar het Danny Muggepuut, wilde ik alleen nog even kwijt dat dit allemaal de schuld is van Lore Boussé, want zonder haar was dit hele boek niet eens begonnen…