Met Held bewijst Saskia de Coster nog maar eens dat ze goed kan goochelen met woorden. Gelukkig maar, want dat is het enige dat het dunne boek bij elkaar houdt.

Het verhaal gaat over de haat/liefderelatie van Lien en Marcus, oftewel Misbaksel. Lien walgt van hem, het lelijke buitenbeentje van de klas, maar kan toch niet zonder hem. Ze maakt van hem haar partner in crime. Beetje bij beetje stelen ze de hele kruidenierswinkel leeg en leggen een verzameling etenswaren aan.

Lien denkt dat ze een missie heeft. Eerst wil ze een cavia laten spreken, daarna is de zoon van de kruidenier aan de beurt. Een engel, volgens Lien. Marcus en Lien ontvoeren de blinde en doofstomme jongen en proppen hem vol met de voorraad eten die ze uit de kruidenierswinkel hebben gestolen. Wanneer ze uiteindelijk een schaar in de aarsopening van de jongen prikken om zijn klanken te bevrijden, heeft dat desastreuze gevolgen.

In het tweede deel van het boek komt Lien Misbaksel na jaren terug tegen. Marcus is een soldaat die als enige een aanslag heeft overleefd en Lien, intussen journalist geworden, moet hem interviewen. Het is duidelijk dat ze hem nooit heeft losgelaten.

Ik ben een enorme fan van De Costers slimme vergelijkingen en mooie, korte zinnen. Met weinig woorden weet ze een bevreemdende wereld, een nieuwe dimensie te schetsen. Een stijl die balanceert tussen poëzie en proza. In welke roman lees je dingen als “mijn gedachten aan jou zijn grijs van gemis. Grijs haal je niet meer uiteen in zwart en wit,” of “de omtrek van je woorden was correct weergegeven, maar jij schemerde er niet in door”?

Held lijkt wel een boek vol briljante zinnen, bij elkaar gehouden met een ragfijn verhaal. Het enige wat ik kan denken als ik lees is: “Werkt haar brein werkelijk zo?”. Af en toe lijkt het alsof Held is geschreven in zwaar gedrogeerde toestand.

Overal wordt Saskia de Coster bejubeld, ze wordt het wonderkind van de literatuur genoemd. Maar volgens mij ligt poëzie haar toch beter. Een samenhangend verhaal vertellen is niet haar sterkste kant. Als haar taal me niet zo raakte, had ik haar boek al na enkele pagina’s dichtgeklapt. Als ze een poëziealbum uitbrengt, sta ik onmiddellijk in de winkel, maar een roman van haar kan me voorlopig niet meer bekoren.