Een rijk en een koning in verval

Er valt niet te ontkomen aan het onvermijdelijke: Koning Berenger de Eerste sterft. De koning moet weten dat hij sterft. Alle tekenen wijzen erop, maar hij accepteert het niet. Nog lang niet.

Koningin Marie, de tweede vrouw van Berenger de Eerste, is ontroostbaar. Haar koning sterft, zijn rijk is in verval en de onderdanen vluchten het inkrimpende land uit. De eerste vrouw, Koningin Marguerite, probeert haar te kalmeren.

Berenger, een man met een autoritair kantje zoals een koning hoort te hebben, legt zich niet zomaar bij zijn lot neer. Sterven? Nooit! We volgen hem gedurende het stuk in het pijnlijke proces dat hij doorworstelt om de onvermijdelijkheid van zijn lot aan het eind van de voorstelling te accepteren. Het absurdisme waarbinnen dit stuk kadert, houdt zich niet bezig met grappige of idiote situaties die de onzinnigheid van het leven kunnen illustreren, maar wel met de ondraaglijke leegte van het bestaan. Ionesco gebruikt in De Koning Sterft de dood als onvermijdelijke nederlaag of als metafoor voor de illusie die macht blijkt te zijn. Wij zijn immers allen tijdelijk onsterfelijk zolang wij leven, maar aan het eind van deze onsterfelijkheid wacht ons de dood, zelfs voor een koning die zijn leven lang over alles kon beslissen.

Dit absurde theaterstuk had een prachtige aanleiding tot reflectie kunnen zijn over de grote vragen des levens, maar de bal wordt jammer genoeg misgeslagen. Het dramatische geschreeuw van de acteurs maakt sommige zinnen volledig onverstaanbaar en de filosofische overdenkingen verliezen door het vluchtig geprevel hun waarde. Verder lijkt het stervensproces van de Koning een eeuwigheid te duren. De langdradigheid van het stuk maakt dat je bij afloop de zaal uitspurt, blij dat die Koning ein-de-lijk dood is.

foto: © De Morgen