Arthur and the Minimoys: flauw verhaal in een knappe verpakking

Met Arthur and the Minimoys waagt regisseur Luc Besson zich aan een animatiefilm van de jongste generatie. De knappe technieken en het visueel geweld kunnen jammer genoeg het slappe verhaal niet verdoezelen. Of hoe een geweldig plan kan uitdraaien op een flop.

Wanneer zijn oma in geldnood komt, gaat de tienjarige Arthur op zoek naar de schat die zijn vermiste opa Archibald in de tuin heeft verstopt. Deze schat kreeg hij ooit van de Minimoys, een piepkleine Afrikaanse stam. Met de aanwijzingen van zijn grootvader vindt Arthur het land van de Minimoys in de tuin. Hij krijgt nog een extra opdracht: hij moet de Minimoys redden van hun grote vijand, The Evil M.
Jammer. Dat denk ik over deze film. Wat echt iets had kunnen worden, draait hier uit op niets. Een verhaal als slappe koffie, verdoezeld in het mooiste kopje uit de kast. Voor deze film hebben de scenarioschrijvers een aantal klassiekers in een pot gegooid en eens flink geschud. Dat wordt wel vaker gedaan, maar in dit geval levert de mix weinig resultaat op. De omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, de tuin, doet sterk denken aan Antz. Het concept van de vijand wiens naam niet uitgesproken mag worden, kennen we al van Harry Potter, in dit geval is de vijand Malthazard, The Evil M. Het leger van deze slechterik lijkt wel weggekaapt uit Lord of the Rings, maar nu met insectachtige wezens als de soldaten. Tenslotte herken ik in deze prent ook nog die Disney-film over Arthur de schildknaap, die als enige een zwaard uit een rots kan trekken. Ook deze naamgenoot (kan geen toeval zijn) weet op wonderbaarlijke wijze het toverzwaard uit een rots te trekken, terwijl dat nooit eerder iemand is gelukt. Uit al deze films hebben de makers elementen genomen, om er uiteindelijk losse eindjes van te maken.
Voor wie niet echt op een goed verhaal zit te wachten is er beter nieuws. Arthur and the Minimoys is visueel om van te smullen, met een mooie integratie van realiteit en 3D-animatie. Voor de film werd een prachtige wereld gecreëerd met natuurlijke elementen: het lijkt wel een soort Efteling-droomwereld. Over de personages zit ik een beetje in tweestrijd. De Minimoys zien er geweldig uit, zeer gedetailleerd. De "slechte" personages zijn eerder vlak, gewoonweg lelijk en vervelend. Daarbuiten is het eigenlijk een mikmak van alles en nog wat, alsof de makers het niet eens konden worden over de look van de personages. Om de personages leven in te blazen werd wel een toffe techniek gebruikt: alles werd eerst door echte acteurs gespeeld. De bewegingen werden daarna geïntegreerd in de animatie en dat maakt dat de animatiefiguren heel natuurlijk bewegen.
Enkele grote sterren hebben de belangrijkste stemmen ingesproken: Madonna, David Bowie en Snoop Dogg. Deze laatste kreeg een personage toebedeeld dat ook uiterlijk op hem lijkt: Hij speelt Max, een vriendelijke maar enge pervert die voortdurend high is. Niet echt wat je verwacht van een kinderfilm, misschien. Een leuk personage vind ik Betameche, hij is het enige humoristische element in de film en lijkt een beetje op de trolletjes met hun fluo-haar die ik als kind verzamelde.
Mijn conclusie is snel gemaakt: Arthur and the Minimoys is vis noch vlees, en dat maakt dat ik de volgende delen van deze trilogie niet meer zal bekijken. s