Bad Girls go to Hell
Doris Wishman
Dorish Wishman, de regisseur van Bad Girls go to Hell, moet wel de vrouwelijke Ed Wood zijn, de slechtste regisseur aller tijden. Bad girls go to hell is zo wansmakelijk dat het soms grappig wordt.
Dorish Wishman, de regisseur van Bad Girls go to Hell, moet wel de vrouwelijke Ed Wood zijn, de slechtste regisseur aller tijden. Bad girls go to hell is zo wansmakelijk dat het soms grappig wordt.
"See sex without shame", zo wordt deze sexploitation prent uit 1965 aangekondigd. Een sexploitation film betekent zoveel als een rampzalig slecht gemaakte B-film met veel bloot en seksscènes. Alle ingrediënten zijn aanwezig: knullig over-the-top acteerwerk, onscherpe beelden, jump-cuts, een plot die even doelloos is als een keeper zonder werk en een twist die je van kilometers ver ziet aankomen.
Het non-verhaal gaat als volgt: geile huisvrouw wordt niet bevredigd door eigen man, geile huisvrouw wordt verkracht door geile conciërge, vlucht daarna naar New York en wordt keer op keer door mannen misbruikt… tot ze liefde kan vinden bij een vrouw. Met "seks" bedoelen ze hier dus sensationeel seksueel misbruik en geweld tegen vrouwen. Toen in de jaren 1960 de censuurriem op seks en geweld wat losser werd gelaten, profiteerden deze producties er gretig van mensen naar de drive-ins en groezelige achterzaaltjes (grindhouses genoemd) te lokken. Nu oogt dit vooral ridicuul.
Dat de regisseur/producer een vrouw is, maakt deze film nog min of meer interessant. Dorish Wishman, door sommigen aanzien als een verdoken feministe door haar vermeende sympathie met misbruikte vrouwelijke hoofdpersonages, was als je het ons vraagt gewoon slim en uit op geld. Dit soort films lokten veel volk door te choqueren. Nu worden ze terug uitgebracht omdat ze camp zijn geworden.
18 augustus 2008
