Het eiland, maar dan zonder bulderlach

“Dunder Mifflin, this is Pam!” In een saai papierbedrijf met een irritante baas, strijkt een filmploeg neer om een televisiedocumentaire te maken. De formule is u welbekend. Ricky Gervais kwam ermee op de proppen in de Britse voltreffer The Office. En wat ze in Engeland doen, kopiëren ze in Amerika. Een kopie of niet, ik heb me flink geamuseerd met de Amerikaanse versie van The Office. Elke aflevering kan je apart bekijken, maar er zit ook een algemene verhaallijn in de reeks.
Baas Michael is de arrogantste zak die je je kan inbeelden. Hij vindt zichzelf geweldig en hilarisch. Hij denkt dat zijn personeel hem een geweldige leider vindt, maar al zijn werknemers hebben een hekel aan zijn flauwe, kwetsende humor. Michael is zo’n vreselijke vent dat je er bijna medelijden mee zou krijgen. Telkens als hij bijna een vriend heeft gemaakt, slaagt hij erin om het toch weer te verknallen.
De meeste werknemers zijn zelf stuk voor stuk wereldvreemde losers. De personages blijven een beetje oppervlakkig, maar krijgen meer diepgang naarmate de serie vordert. Dwight is een vreselijke nerd die zijn plaatsje als toekomstig directeur wil verzilveren. Hij loopt als een hondje achter Michael aan en verdedigt hem door dik en dun. Pam is de mooie receptioniste. Ze is al drie jaar verloofd met Roy, die in het magazijn werkt, en nog steeds is er geen datum geprikt op het huwelijk. Onbeschaamd flirt ze elke dag met Jim, haar ongelooflijk schattige kantoorcollega en beste vriend. Jim heeft een enorme boon voor Pam, wat de nodige spanningen oplevert.
Verder hebben we ook nog de uitzendkracht Ryan. Hij wordt door Michael met alle vervelende klusjes opgezadeld en wordt steevast aangesproken met “temp”. Angela is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Ze heeft een liefde voor katachtigen en posters met baby’s in volwassenenkleding. Er wordt gefluisterd dat ze wel eens een relatie zou kunnen hebben met nerd Dwight, iets dat ze uit alle macht verborgen probeert te houden.
Er wordt heel wat gefeest op kantoor. Jammer genoeg valt de vrolijke stemming meestal grondig in het water door het gedrag van Michael. Maar als hij weg is, dansen de muizen op tafel. Een geweldige vondst zijn bijvoorbeeld de Office Olympics: Sporten met kantoorbenodigdheden. Ook de themadagen leveren hilarische taferelen op: Diversity Day, vrouwendag, Halloween en het kerstfeestje, waarop iedereen zijn cadeautje mag wisselen met dat van een collega. Pijnlijk en toch hilarisch.
De afleveringen zijn telkens erg kort, ongeveer 20 minuten. Dat maakt het verslavingsgehalte nog hoger. Op een uurtje kan je drie afleveringen kijken. De 28 episodes bezorgen je een hoop kijkplezier en slapeloze nachten, maar het plezier is toch net iets te snel voorbij.
De humor van The Office ligt er niet bovenop, maar is eerder onderhuids. Je gaat er niet luidop van lachen. De humor zit eerder in de pijnlijke situaties en gevoel van ergernis en herkenbaarheid dat deze serie oproept. Ik wacht ongeduldig tot ik het derde seizoen van The Office in mijn handen krijg, al is het maar om te zien hoe het afloopt met Pam en Jim, of om een doordeweekse avond door te komen.