Linkeroever vertelt het verhaal van Marie, een jonge, introverte atlete, die wanneer ze instort en verplicht moet rusten, intrekt bij haar nieuw lief Bobby. Ze vindt veel troost in hun passionele relatie. Tot ze ontdekt dat de vorige huurster verdwenen is. Marie raakt in de ban van de mysterieuze verdwijning en de oude volksverhalen rond Linkeroever. Ze begint te twijfelen of ze Bobby wel helemaal kan vertrouwen en verliest langzaam maar zeker haar grip op de realiteit.

Klinkt spannend allemaal. En dat is het ook... voor even althans. Na een intrigerende proloog verwacht je een film à la Polanski klassiekers The Tenant en Repulsion. Maar helaas spitst de prent zich vooral toe op de liefdesrelatie tussen Marie en Bobby, en meer bepaald op het fysieke aspect van de relatie. Er wordt geneukt op de vloer, in de auto, in het bos. Dit tactiele facet verbindt debuterend cineast Pieter van Hees met oude volksverhalen over Samhain en de daarbijhorende vegetatiemythes.

Sterke cast

De hoofdrol wordt gespeeld door nieuwkomer Eline Kuppens. Ze houdt zich staande als de eenzame, introverte Marie, maar ook niet meer dan dat. De echte glansrollen zijn weggelegd voor de nevenpersonages. Peter van den Eeden is memorabel als conciërge, al zit hij in slechts één scène. Verder zien we nog klasbakken als Robbie Cleiren, Sara de Bosschere en Richard Turbiasz de revue passeren.  

Goeie casting dus. Jammer dat het scenario bij momenten nogal vergezocht is, want dat Pieter van Hees kan regisseren bewees hij al met internationaal bekroonde kortfilms als Black xxx-mas en Belgium strikes back. Ik kijk alvast uit naar Dirty Mind, zijn tweede langspeelfilm.