Noiserock van The Germans met zachte, melodische randjes

Het album bestookt je trommelvlies meteen met enkele stevige rocknummers. Alleen jammer dat, als de mannen enkel en alleen beginnen te rocken, de songs te weinig een The Germans-stempel krijgen. Af en toe krijg je een déjà-entendu gevoel. Sommige songs, vooral Your DNA, leunen zelfs gevaarlijk dicht aan bij de klank van The Van Jets.
 

Maar er valt duidelijk ook een The Germans-klank te bespeuren op de cd. De band omschrijft haar eigen muziek als noiserock en enkele nummers passen inderdaad perfect in dit vakje. Het beste nummer van het album is er één van: Witch is gewoon een vet, op bepaalde momenten zelfs hysterisch nummer. De drum sleurt je zonder pardon de song binnen, de scheurende gitaren en het scanderende refrein drijven de hysterie ten top. Met de hulp van Sarah en Boris Zeebroek (het nageslacht van Kamagurka, nu ook bekend van hun eigen band The Hong Kong Dong) als backing vocals, blijft het refrein meteen in je hoofd rondspoken.
 

The Germans wagen zich nu en dan aan enkele experimentele uitstapjes, die af en toe zelfs naar de postrock neigen. Met Bones, een beklijvende song met wat kippenvelmomenten en het stevige Shot brengen ze instrumentale tussendoortjes. Maar met het 10 minuten durende Dog hebben de mannen een typisch Duyster-nummer in de aanbieding. De song begint met gitaar en zang, heel singer-songwriterachtig, en met een mooie melodie in het refrein. Bij 2 minuten 30 wordt dan het startshot gegeven voor een minutenlange, intense, experimentele postrock-sessie. Samen met Witch het beste nummer op de plaat. Jammer dat de keuze viel op twee iets mindere, typische rocksongs om het album af te sluiten, want Dog had eigenlijk de perfecte afsluiter kunnen zijn.
De vier muzikanten konden hun uiteenlopende muzikale eieren kwijt op deze gevarieerde plaat, waardoor misschien wel een breder publiek wordt aangesproken. Elf Shot Lame Witch, een samenraapsel trouwens van enkele song titels, is een mooi visitekaartje.