Symfonische rock met tieten

Toegegeven, niet iedereen zal meteen laaiend enthousiast worden van de hoogst onwaarschijnlijke mix van intense breekbaarheid en adembenemende bombast. Devotchka, al te vaak vergeleken met de zelfverklaarde zigeunerpunks van Gogol Bordello, timmert echter al ruim tien jaar aan de weg, iets wat zelfs een ongeoefend oor meteen zal opvallen. De groep doorspekt zijn minutieus georkestreerde composities met een smeltkroes aan invloeden, die in opener Basso Profundo elegant maar hardnekkig hun kracht bewijzen. Zo passeert even het geitenwollensokkenensemble van Devendra Banhart de revue, al drijft A Mad and Faithful Telling vooral verder op strijkers, blazers en het betoverende gebrabbel van zanger Nick Urata.

Comrad Z

Dat Devotchka een boeiende song kan brouwen met een hoog filmgehalte wisten we al. In de parel Head Honcho komen vanonder een lappendeken zowaar melodramatische accordeons als die van Amélie Poulain-componist Yann Tiersen piepen. Hoogtepunt van de plaat is Comrade Z, een instrumentaal kat en muisspel dat zich hectisch en hunkerend een weg baant naar de onderste regionen van uw spijsverteringsstelsel.

Devotchka is meesterlijk in zijn genre, al vertrouwt de groep net iets te makkelijk op zijn rijke muzikale ambacht en verwaarlozen ze zo de kunst der lyriek. De tekst, die Urata zo overtuigend je trommelvlies in predikt, slingert af en toe een semi-poëtische aanklacht tegen de maatschappij in onze richting. Af en toe, want eens te meer beroept hij zich op eindrijmpjes die eerste communicantjes in hun dagboek zouden gebruiken.

Desalniettemin een dijk van een plaat waar alleen concurrentie met een vurig enthousiasme en een nog grotere ontdekkingsdrang tegen op gewassen zal zijn. En laten we hopen dat nu folkies als Beirut het mainstreampubliek hebben bereikt er ook een scheur in de dam is voor Devotchka. Kruip uit uw caravan, tel uw laatste centen, schaf u A Mad and Faithful Telling aan en geniet!