Elf Sinner Songs om gek van/op te worden

The Rones. U zegt? Industrial stonerrock uit het oosten van Vlaanderen. Erg bekend is deze band nog niet, maar het is wel een band met een verleden. Dat verleden vertelt onder andere wilde verhalen over het winnen van Limbomania 2005 en de Limburgse Pop Award, concerten op een handvol festivals en een tour langs verschillende Belgische podia. In 2007 baarden ze ook hun eerste kind Nonsense & Crackwhores, een plaat die ze met Sinner Songs nog maar net van een opvolger hebben voorzien.

Die opvolger telt elf nummers, waarvan de titels op de achterkant van het hoesje in een mooi onleesbaar handschrift zijn genoteerd. We ontcijferen het nummer drie (Conscience: Mute) en titel elf (Sinner Song) als onze favorieten van de plaat, niet toevallig ook hun eigen lievelingen. The Rones hebben duidelijk hun best gedaan om hun eigen sound naar voor te brengen, maar toch wordt bij het horen van enkele nummers duidelijk waar ze de mosterd hebben gehaald. Wie dit hoort denkt onmiddellijk: “dEUS!”, “Queens of the Stone Age!”, “Nine Inch Nails!”, maar wie daarna de oren nog eens goed spitst, ontdekt dat ook The Rones een onmiskenbaar eigen sound hebben.

Een stapel fijne muziek dus, maar niet voor wie gek wordt van gekke geluidjes (als in: krakende elektronica gemixt met scheurende gitaren). Deze laatsten zullen de plaat vooral kunnen appreciëren als ze blijft zitten in de hoes, een stuk plastic geïllustreerd met chaotische tekeningen. Andere muziekliefhebbers die aan die andere experimentele band (ja, dEUS!) mooie herinneringen hebben, zullen the Rones ook wel kunnen smaken. De reacties op hun MySpace liegen er alvast niet om: “Cool gig at Pukkelpop. It's always a shame to see a band like yours at 1pm instead of 1am, but you made the best of it.” Wij zeggen: “Ze mogen nog eens terugkomen, maar als ze volgende keer weer om 13 uur spelen, blijven we in onze tent.”