We schrijven 950 na Christus en we bevinden ons in Chazarië, een rijk tussen de Zwarte en de Kaspische Zee. Dit is de setting die Pulitzer Prizewinnaar Michael Chabon bedacht voor Heren van de Weg.

Het dynamische duo van dienst is de reusachtige Afrikaan Amran en de magere hoedenliefhebber Zelikman. Zij ontmoeten de verweesde prins Filaq en komen vervolgens terecht in een opstand tegen de wrede heerser Boeljan die de koninklijke familie van Filaq uitmoordde om zelf de troon te kunnen bestijgen.  

Een echte avonturenroman dus, vol met vechtende olifanten, zwaard –en bijlgevechten en slavinnen met namen als Bloem des Levens en Hemelse Hinde.

Heren van de weg is nu in boekvorm verkrijgbaar, maar verscheen vorig jaar voor het eerst als vijftiendelig vervolgverhaal in The New York Times Magazine. Elk van de vijftien korte hoofdstukken werd opgefleurd met een illustratie van striptekenaar Gary Gianni.    

Chabon tracht een episch verhaal vol met heldhaftige soldaten en gruwelijke slechteriken neer te zetten maar slaagt hier slechts deels in. Een totaal van 186 pagina’s – waarvan 6 pagina’s nawoord en 15 pagina’s illustraties – is simpelweg veel te kort om het lijvige verhaal vol intrige en oorlog uit te werken. Het verhaal wordt er dan ook aan een belachelijk hoog tempo doorgejaagd en de personages worden maar weinig uitgediept. Zeer spijtig, want Chabons gevleugeld  woordgebruik en levendige fantasie hebben een zekere charme.

Als Heren van de weg uitgewerkt was tot een sappige, 500 pagina’s tellende pageturner – wat zeker en vast mogelijk was met dit verhaal – had het boek filmische proporties kunnen aannemen en misschien zelfs kunnen uitgroeien tot een moderne klassieker in het genre. Nu kunnen we enkel besluiten: Driewerf helaas voor de gemiste kans.