Duet met valse noten, het debuut van Bart Moeyaert, blijft al 25 jaar lang overeind tussen het jeugdboekengeweld. Reden genoeg voor een overzicht van Moeyaerts carrière. Over Trivial Persuit, Gouden Uilen en de Bond zonder Naam. Het Brusselse literatuurhuis Passa Porta barst net niet uit zijn voegen voor de viering van Moeyaerts’ schrijverschap. Op de tonen van een vleugje jazz, omgeven door muren vol boeken loopt de zaal zonder enige moeite vol. 

De viering begint met mooie woorden van jeugdschrijfster Els Beerten, die 25 jaar geleden als een van de eersten het typoscript van Duet met valse noten te lezen kreeg. Voor de gelegenheid haalt ze haar feestrede van een kwarteeuw geleden vanonder het stof. Uit de tijd dat woorden nog met pen geschreven werden.  

Nieuwjaarsbrief
Daarna is het tijd voor Bart Moeyaert zelf, die voor de gelegenheid zijn eerste Nieuwjaarsbrief opnieuw ten berde brengt. Van dat eerste schrijven tot nu heeft Moeyaert een lange weg afgelegd. Na het liefdesverhaal Duet met valse noten verschenen van de schrijver nog verschillende verhalen en poëziebundels. In 2006 werd hij benoemd tot stadsdichter van Antwerpen, waar de ingeweken Bruggeling na omzwervingen in Brussel en Parijs al jaren verblijft. Ook professioneel heeft de schrijver heel wat omwegen gemaakt; zo komen we te weten dat ook het schrijven van de Nederlandstalige vragenversie van Trivial Persuit tot het oeuvre van Moeyaert behoort, net als enkele slogans van de Bond zonder Naam. ’t Kan verkeren.

VTM-journalist Rik Pareit, die de schrijver 25 jaar geleden ook al sprak voor Knack, praat met Moeyaert over vroeger en nu. Hoe Suzanne Dantine herwerkt werd tot Wespennest, de vriendschap tussen Lander en Rik (Duet met valse noten) verwijst naar meer dan gewone kameraderie en hoe Aidan Chambers een grote invloed op de jonge Moeyaert uitoefende.  

Ook de uitgevers van Moeyaerts boeken krijgen de kans om de schrijver te lauweren. Eentje meer dan verwacht. Want Nederlands schrijver Toon Tellegen laat zijn loftekst voorlezen door zijn uitgeefster. Vanuit zijn ziekenbed roemt hij Moeyaert voor zijn groot schrijverschap en fijne persoonlijkheid. En in plaats van eekhoorns, vossen en mieren haalt Tellegen ditmaal een medaille uit de kast. Als compensatie voor die Gouden Uil die hij in 2000 nipt voor Moeyaert won.

Na afloop laat ik mijn jubileumeditie van Duet signeren. "Voor Sofie. Ah Sofie. De liefde! Op naar de volgende 25 jaar."