Krankheit Frau maakt wakker

Krankheit Frau is de nieuwste voorstelling van Hanneke Paauwe, bekend van onder andere van Het Geheimenarchief, Smeltende Gedachten, De Potloodmoordenaar, LICHT AAN, aub en, of Ogen in je Vingers. Krankheit Frau is een kruisbestuiving van de expo’s Pijn en Waanzin is vrouwelijk in het Guislainmuseum in Gent, de vruchtbare interactie met hoofdrolspeelsters Veerle Dobbelaere en Liesa Naert en de pen-die-alles-vatten-kan van Paauwe.

De start van de voorstelling is sereen. In het halfduister geven beide hoofdrolspeelsters intieme proza ten beste. Je gaat meteen kopje onder in de sfeer van de waanzin: niet meer willen leven, afval verzamelen, zelfverminking... Maar voor Tristesse een loopje neemt met de teneur van de voorstelling gaan Dobbelaere en Naert verbaal met elkaar in de clinch. Hoewel waanzin per definitie niet leuk is – ondanks de uitdrukking "waanzinnig leuk" – is dit stuk bij momenten écht heel grappig.

Videobeelden wisselen de verschillende episodes op de scène af. De gestoorde vrouw die een kip een luier aandoet en dut op een treinspoor wordt gespeeld door Kirsten Pieters. De videobeelden fungeren als een verdoken moment om te veranderen van kostuum, maar zijn niet veel meer dan dat. Video duikt de laatste tijd overal op, maar is daarom niet altijd functioneel. De beelden versterken de sfeer van waanzin, wanhoop, dwangedachten... maar de meerwaarde ervan is een beetje zoek. Of misschien is het gewoon spijtig dat Naert en Dobbelaere even van het toneel verdwijnen? De leading lady’s zetten dan ook een stevig staaltje experimenteel theater neer.

Deze voorstelling scheert hoge toppen langs waanzin door liefde, waanzin omdat de wereld daarbuiten zo gevaarlijk, gek, onwezenlijk, hard en realistisch lijkt. Of is? Naert en Dobbelaere delen figuurlijke pandoeringen uit aan deurwaarders en ja, ook aan de samenleving. Tegen de deurwaarder schreeuwen ze uit hoe het zover is kunnen komen. “De reclame schreeuwt pak me, pak me, PAK ME!” Het publiek wordt vrank aangesproken op zijn eigen onzekerheden, onvolkomenheden en eilandjes van waanzin. “In het publiek zitten drie vrouwen die menstrueren, twee mannen die pillen of druppels nemen tegen kaalheid, één man met een erectiepompje, twee vrouwen die een buikwandoperatie ondergaan hebben, drie met een borstcorrectie...”

Het spitante samenspel tussen de twee actrices is zo meeslepend dat je echt spijt hebt als de lichten weer aangaan. Het applaus dat de twee actrices keer op keer terughaalt uit de coulissen spreekt voor zich.