Godverdomse dagen op een godverdomse bol
Dimitri Verhulst
Die van Humo hadden het al lang in de mot: de nieuwe roman van Dimitri Verhulst zou een schot in de roos van literair Vlaanderen worden.
De geslepen journalisten van Humo staken in samenwerking met uitgeverij Contact en de schrijver zelf het boek gratis bij het tijdschrift en op één week bereikte Godverdomse dagen op een Godverdomse bol een publiek waar de gemiddelde boekhandel alleen maar van kan dromen. Een oplage van meer dan 300 000 exemplaren, amai.
Godverdomse dagen op een godverdomse bol, dus. Die dagen zijn er enkele miljoenen, de bol is niets minder dan de planeet waar wij op leven en het onderwerp waar alles om draait in dit boek is niemand minder dan… jij. Of ik. Of wij. De mens. De mens en zijn eeuwenlange geschiedenis die Verhulst in een kleine 200 pagina’s heeft samengevat. Godverdomme 200 pagina’s. Waarover gaat dit?
Het verhaal start wanneer de mens – toen nog eerder een minuscuul wezen – in de prehistorische wateren ontspruit. Hij ontwikkelt. Hij jaagt en hij neukt en hij eet en hij vangt. Hij plant zich voort en wordt Romein. Hij wordt gelovig, egoïstisch, machtig en technisch. Hij neemt een wapen en knalt zijn naasten af. Deze gebeurtenissen worden respectievelijk en volgens officiële termen de prehistorie, klassieke oudheid, middeleeuwen en massamoord in Hiroshima genoemd, hoewel nergens in het boek deze namen voorkomen. Dimitri Verhulst beschrijft enkel, en dat doet hij met het mes in de hand.
Een zwaar gestileerd boek dus. Een uitgekotste stroom van woorden en zinnen, die de lezer in een razendsnel tempo doorheen het boek meesleuren. Het is lezen en pompen of verzuipen, want Verhulst schrijft luid. Maar wie erin slaagt dit braakbal van een verhaal helemaal door te nemen, mag er zeker van zijn: hij zal het boek nóg eens willen lezen. Of voorlezen, want eigenlijk past deze tekst perfect op een podium. Je weze gewaarschuwd.
19 oktober 2008
