Juli 1942. Sarah is tien jaar wanneer ze samen met haar ouders door de Franse politie wordt opgepakt en naar het wielerstadion van Parijs wordt gebracht. Van daar wordt ze samen met duizenden andere joden gedeporteerd. Maar niemand heeft gezien dat ze haar broertje Michel in een kast heeft opgesloten om hem te verstoppen voor de Franse politie. Pas wanneer het tot haar doordringt dat ze niet meer terug naar het appartement mogen, beseft ze dat ze dat niet had mogen doen.

Mei 2002. Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, krijgt de opdracht om een artikel te schrijven over de grootste razzia daar. Stukje bij beetje ontrafelt ze Sarah’s geschiedenis en ontdekt ze hoe haar eigen schoonfamilie daarmee verweven is.

Niemand kan om de Tweede Wereldoorlog en zijn gruwel heen, en de vele publicaties die er al over verschenen zijn maken soms dat je het allemaal even niet meer wilt horen. In die zin is Haar naam was Sarah geen uitzondering. Het boek knijpt je keel bij momenten helemaal dicht, tot de tranen in je ogen staan en je het boek het liefst ver weg zou stoppen. Maar dit boek leg je niet zomaar weg. Sarah neemt je bij de hand en neemt je mee op haar lijdensweg. En je gaat met haar mee, hoe zwaar het je met momenten ook valt.

De Rosnay weet perfect hoe ze feiten en fictie met elkaar moet verweven. Alle data en historische feiten uit het boek stroken met de werkelijkheid, alleen de personages zijn het resultaat van haar verbeelding. Dat maakt dat het niet saai wordt en dat je langs de andere kant nooit het gevoel krijgt dat Sarah’s verhaal onrealistisch is. Het resultaat van deze werkwijze is dat het boek twee spannende verhalen combineert, wat zoals altijd als gevolg heeft dat je niet kan stoppen met lezen. En hoewel Julia’s aanpak op het eerste gezicht wat té gedreven is, waardoor ze iedereen rond zich vergeet, kan je je uiteindelijk wel in haar manier van denken en handelen vinden. Ook zij weet je als lezer te vervoeren, zij het op een totaal andere manier dan Sarah. Je stelt je soms vragen bij haar werkwijze en dat zorgt ervoor dat je zelf niet volledig wordt neergehaald door de nare gebeurtenissen in Sarah’s leven. En laat dat nu het grote verschil zijn met andere publicaties over de Tweede Wereldoorlog: hoewel je niet gespaard wordt van verschrikkelijke details, is het geheel minder naargeestig als je zou verwachten. Door Julia’s leven een even grote rol te geven als dat van Sarah, slaagt de Rosnay erin het verhaal op een positieve manier te beëindigen.

Haar naam was Sarah is het zoveelste boek in rij met deze thematiek als onderwerp, maar dat mag geen reden zijn om het aan je voorbij te laten gaan. Daarvoor is het te spannend, te pakkend, te overweldigend en te verrijkend.