Waar Please Accelerate eerder emocore getint was, net zoals de meeste bands die bij Funtime Records zijn aangesloten, slaat de nieuwe plaat eerder de weg van gitaarrock in, met slechts hier en daar nog een tikkeltje emopunk, die we vooral herkennen in de zang.

In tegenstelling tot het vorige album kiest de groep dit keer voor langere, uitgerekte ritmes die ze aanhouden. Snelle tempowissels hoef je dus niet al te vaak te verwachten. Dit is vooral te merken aan de duur van de nummers, die af en toe zelfs het stadium van postrock net niet binnenwandelen. Zo kan je tijdens Slowdown ruim vijf minuten lang genieten van mooi opgebouwde stukken muzikaal topwerk, ook Stranger Than Paradise knalt voorbij de kaap van vijf minuten durende nummers. 

De hele plaat is een mooie aaneenschakeling van volwassen nummers die je een tocht doorheen het universum beloven. Jammer is wel dat er één nummer een beetje de boot mist: Reverse Cinderella, op zich een goed gecomponeerd en mooi nummer, heeft een andere nasmaak dan de overige tien songs. Het klinkt ietwat houterig en stroef, alsof het een smeer olie mislopen heeft, waar de rest van deze plaat wel uitblinkt als een goed geoliede machine.