De muzikale uitverkorenen van 2009: White Lies

Een band uit de grond stampen eind 2007, nauwelijks een paar maand later al op de planken staan en  nog eens een maand later al een contract bij Universal op zak hebben. Dan mag je al eens van een sterk debuut gaan dromen. Maar dat gaat dan natuurlijk gepaard met hoge verwachtingen die je bombarderen  tot aanstormend talent van 2009.

De jonge snaken uit Londen lossen het als volgt op: “Het is belangrijk om met je eerste album duidelijk neer te zetten waar je voor staat. Je songs moeten direct herkenbaar zijn.” Wel daar zijn Harry McVeigh, Charles Cave en Jack Lawrence-Brown met To Lose My Life dan deftig in geslaagd. Weglopen met de prijs van de origineelste songs doen ze zeker niet, daarvoor doet zanger Harry McVeigh, met zijn trouwens prachtig volle tenorstem, net iets teveel beroep op hetzelfde stramien: mooi vol in de strofes om dan uit te halen in het refrein. Maar elk nummer zit strak in het pak, dus wat wil een muziekliefhebber nog meer?

Hits meneer! Zo van die heerlijke meezing, meebrul of meekweel hitjes. Zoals Death, het nummer waarmee White Lies faam verwierf bij het grote publiek, er eentje is.  Wel de drie heren hebben het begrepen. Ze schotelen er ons meteen drie voor: Death, To Lose My Life en A Place to Hide. Vooral To Lose My Life steekt er met kop en schouders bovenuit. Er valt een heerlijk Depeche Mode kantje te ontwaren en het refrein is er opnieuw "boenk" op. Vanaf de eerste luisterbeurt komt "volgende single AUB!" spontaan in je op. En zie, onze wil geschiede! To Lose My Life werd dit jaar op het internet uitgebracht.

Unfinished Business is de single waarmee het voor de band allemaal begon. In tijden dat iedereen nog storm liep voor Myspace  werd dit nummer als download aangeboden. Ook hier gebruiken de mannen hun hitformule: een ultra meezinger en een dansbaar refrein. Dan is het wel even wachten, tot de laatste twee nummers van het album, op iets anders. Nothing to Give is een rustigere song, met een ietwat fataal karakter, alsof dit de laatste song ooit is. Alleen jammer dat wanneer het nummer openbarst,  er meteen wordt uitgefaded.  Tijdens de laatste song , The Price of Love, halen de jonkies nog eens alles uit de kast: strijkers, uithalen in het refrein, toewerken naar een climax en diezelfde strijkers het klusje laten klaren.

Vergeleken worden met Joy Division, Interpol en Editors, er zijn minder zware verwachtingen om dragen. Maar McVeigh, Cave en Lawrence-Brown zetten een herkenbaar geluid neer met een mooie White Lies strik er rond.