Mooie (metal-)liedjes duren niet lang...

Zij die er in juni vorig jaar op het metal-festival Graspop bij waren, zullen het beamen: Iced Earth maakt een zeer sterke live-indruk. Helaas was toen de set redelijk beperkt, maar dat is natuurlijk wel vaker het geval op festivals. We hoopten dan ook meer van dat moois te horen afgelopen maandag in de Brusselse AB, waar de band het gezelschap kreeg van een al even grote naam uit de metalwereld: Saxon. Die band bestaat al sinds 1976 (jawel, 33 jaar dus!) en behoort tot de alom geprezen stroming New Wave Of British Heavy Metal waarmee de Britse metalscene opleefde met baanbrekende en inspirerende acts. Die stroming bracht ook invloedrijke bands als Iron Maiden, Motörhead en Def Leppard voort en dat kan dus wel tellen. Anno 2009 heeft Saxon een nieuw album uit, genaamd Into The Labyrinth en dat werd al positief onthaald. Vraag is natuurlijk hoe dat live zal klinken.

Overgave en goesting met hopen

Maar eerst was er dus Iced Earth. Ook deze band heeft net een nieuw album uit, dat meesterwerkje heeft als naam The Crucible of Man (Something Wicked Part 2) meegekregen. Dat is, net als de meeste van hun platen, een conceptalbum en intussen al het 10e studio-album van de band. Een reden om iets te vieren dus. Een cadeautje in de vorm van muzikaal genot bijvoorbeeld, want het optreden is zeker meer dan in orde. Heel even zit het geluid niet goed, maar dat euvel wordt snel opgelost zodat het zeer snel duidelijk wordt dat dit Iced Earth in topvorm is. De ‘goesting’ druipt er af en dat werkt meer dan aanstekelijk. In elk liedje zit steevast een heerlijke gitaarsolo en de strakke drums rollen dat het een lieve lust is.

De interactie tussen de band, die zichtbaar geniet van de aandacht en fans die na elk nummer luidkeels “Iced Earth! Iced Earth!” brullen, is een prachtig schouwspel om gade te slaan. Een kippenvelmoment, vraag je? Tijdens de brug in Pure Evil klinkt “O-o-o-o-o…” eensgezond uit de keeltjes naast, voor en achter ons. Ook erg indrukwekkend: Watching Over Me. Zelden meegemaakt dat een stijlbreuk (dit nummer is opvallend emotioneel en ingetogen) zo mooi naar voren komt. Iced Earth brengt dit nummer met zoveel overgave en gevoel dat het hele publiek erin opgaat. Een duidelijk ontroerde Schaffer waardeert deze respons ongetwijfeld en bedankt met een ingetogen glimlach. Het heeft allemaal iets verzoenend en verbroederend en voor één keer is het eens niet clef, maar oprecht. Straffe kost!

Tijdens Dracula merken we op dat zanger Barlow het soms wat moeilijk krijgt met de hoge tonen, maar dat wordt keurig opgelost. 10.000 Strong beukt er weer stevig in en kent een onweerstaanbaar einde. Met Melancholy (Holy Savior) gaan we weer even de (relatief) rustige toer op waarin melodie en sfeer primeert. Daarna  wordt de rust gecompenseerd met een snoeiharde versie van My Own Saviour. De band speelt echter maar één bisnummer en als we op onze horloge kijken, merken we op dat het concert amper een uur duurde. Dit is we héél erg kort voor een co-headliner en doet ons op een minder aangename manier terugdenken aan Graspop 2008. Desalniettemin was het op zich een bijzonder sterk optreden waavan we erg genoten.

Heel goed optreden, minder goed publiek

 Saxon heeft in zijn uitgebreide carrière al meermaals bewezen een ware live-band te zijn. Ook nu staan ze als een huis van gewapend beton, maar zoals verwacht, wordt er uit een ander vaatje getapt dan tijdens Iced Earth. Saxon leunt veel minder aan bij power-metal en het tempo is al een stuk rustiger. Op zijn manier uiteraard ook erg aangenaam, maar sommige fans blijven duidelijk op hun honger zitten en beginnen zelfs halverwege de set “Iced Earth” te roepen. Saxon, toch wel zonder overdrijven een net iets groter icoon in de muziekwereld, is terecht verontwaardigd maar speelt professioneel verder en probeert het publiek alsnog over de streep te trekken met klassiekers als Valley of the Kings, Heavy Metal Thunder en Crusader. Dat lukt redelijk, en ons kan het zeker bekoren.

Het is het aloude recept, maar het smaakt na al die jaren zeker nog niet belegen! Een hoogtepunt is het machtige en epische Broken Heroes waarvan de kreet “Where are they now?” nog steeds in ons hoofd nadreunt. Hoewel alles voortreffelijk wordt gebracht, blijkt het intussen in leeftijd verdubbelde publiek veel moeilijker om wakker te schudden. Bij nieuwere nummers als Helcat en Battalions of Steel kwam het publiek wel in beweging, maar een heksenketel wordt het ook weer niet. Pas met de Princess of the Night, een dijk van een nummer, gaat het dak er een beetje af. Helaas komen we dan tot de vaststelling dat ook dit concert er op zit, en dat na amper 1u10min gespeeld te hebben. Op zich is een set met afwisselend ouder en nieuwer materiaal zeker geen slechte optie, maar nummers als Lionheart, Strangers in the Night en Wheels of Steel zouden eigenlijk nooit mogen ontbreken op de setlist, zeker niet in een set waarbij men amper de tijd heeft om het publiek mee te krijgen.

Ups en downs?

Er is dan misschien heel erg weinig gespeeld, maar wat er dan gespeeld werd, was van zulk niveau dat de naam ‘haute couture van de metal’ niet overdreven is. Toch zouden vermoedelijk meer mensen van hun avond hebben genoten als de line-up verwisseld werd. Van rustig naar hard is een logischere volgorde dan van hard naar rustig. Beide bands zouden hierdoor volgens mij veel beter tot hun recht gekomen zijn.

 Tot slot willen we ook nog wijzen op de dure inkomprijzen. Dat had op zich niet echt een bezwaar geweest, als je een optreden zou krijgen zoals je het kan verwachten. Met andere woorden: 40 euro is een gerechtvaardigde prijs als beide groepen langer geprogrammeerd zouden staan. Maar voor net iets meer dan twee uur muziek is dat bedrag heel wat. Zeker als je bedenkt dat je vlak over de grens in het Nederlandse Tilbrug voor dezelfde affiche nog geen dertig euro betaalt. Vermoedelijk is dat ook de reden die meespeelde bij de relatief lage opkomst van nochtans twee grote namen. Iedereen had liever nog wat langer genoten van beide bands. Er zijn nog bepaalde zekerheden in het leven en één daarvan werd maandag duidelijk: mooie liedjes duren nooit lang …