The Stranglers
De kaskrakers Always the Sun en Golden Brown zijn ongeveer de enige liedjes die ik kende van de Britse punkband The Stranglers. Misschien net daarom dat het concert voor mij toch wat minder uitdraait dan ik verwachtte. Het optreden is vooral gericht op de “die hard” fans die luidkeels alle nummers kunnen meezingen. Voor de rest is er weinig dat mij de komende twee uur kan boeien.
Het voorprogramma is zeker een pluspuntje. De Gentse belofte, de Arquettes beginnen met leuke muziek die ons zeker kan bekoren. Ze strandden vorig jaar nog in de halve finale van Humo's Rock Rally en zijn nu druk bezig om dit jaar een eerste full CD in de rekken te krijgen. Met wat meer ervaring kunnen ze zeker nog ver geraken. Wat ook vermeldenswaardig is, is dat de groep een bassiste heeft. Een vrouw aan de snaren van een bas is toch niet zo vaak gezien.
Het optreden van hoofdact The Stranglers kan me echter veel minder boeien. De echte Stranglers fans denken er zeker en vast anders over. Zo zijn er heel wat Britten het kanaal overgestoken om het laatste optreden van de tour mee te maken. De wat oudere, in leren jacker geklede, Engelsen voelen zich opnieuw twintig jaar. Geregeld springt er één van hen het podium op om dan zachthandig weer van het podium verwijderd te worden.
Bij de bisnummers, met No More Heroes als laatste nummer, is het hek helemaal van de dam. Onze Britse vrienden in het publiek hebben er duidelijk zin in, en proberen massaal het podium op te kruipen. De security kan er nog net mee lachen en Baz Warne, de leadzanger van de band, vindt het zeer grappig om zien. Als er een vrouwelijke fan op het podium springt, wordt ze bijna letterlijk in de armen van de bassist geduwd. Een amusant tafereel dat ons toch nog wat van onze slaap kan houden.
8 februari 2009
