Het Eenzame Beest haalt uit!

An De Donder staat ervoor bekend. Veeg alle theaterconventies alvast op een hoopje voor je je opmaakt voor deze energieke brok theater die De Donder samen met Stefan Perceval in elkaar kneedde. De eerste prikkels krijg je al aan de vestiaire. "Je tas  en je sjaal laat je beter ook hier."  Even later hijst iedere toeschouwer zich gewillig in een wit pak. Het decor bestaat uit twee tribunes, gescheiden door een smal stukje podium. Het eenzame beest zit opgesloten tussen rijen kijklustigen die zich vergapen aan krachttoeren gestuwd door ongestild verlangen, begrijpbare frustraties en stuitend onbegrip. 

Vluchten in de fantasie

Aan weerszijden van het decor prijken grote witte schermen waarop videobeelden te zien zijn. De projecties lopen gewoon door op het publiek... vandaar de witte outfits dus! Iedere toeschouwer ziet er hetzelfde uit. Dit valt te rijmen met de belevingswereld van jonge tieners: niet te veel willen opvallen, normaal willen lijken, alles op een rijtje willen krijgen... In de voorstelling zien, voelen, horen we dat dit meer dan eens mislukt. Tieners worstelen met ontluikend verlangen van alle slag: conflicten thuis, ruziënde ouders, eenzaamheid, prestatiedruk, hun imago, ... De enige mogelijkheid tot ontsnapping uit die onvermurwbare buitenwereld blijkt fantaseren tot je duim blauw ziet en je zelf niet meer weet wat nu echt is en wat niet. En of dat An De Donder daar een poepje van laat ruiken! Gaming is een instantoplossing in zo'n fictieve wereld verzeild te raken. In tegenstelling tot wat de affiche laat geloven, wordt deze fantasiebron wel eerder omzichtig aangeboord in de voorstelling.

Vurige monoloog

Jazz, videobeelden en een monoloog die mensenkinderen vanaf 12 jaar beklijft tot de laatste snik maken van de voorstelling een (h)eerlijk tijdverdrijf. Verschillende gevoelens en thema's  verweven in een vurige monoloog die met momenten afglijdt naar een moment van ingetogen tristesse. Want of we het nu willen of niet, het hoort erbij, nietwaar? Het relaas van een meisje dat zoekt, maar niet vindt, teleurgesteld wordt door haar vader, haar dierbaarste metgezel Ducky verliest, op gezette tijden opgescheept wordt met een verbitterde tante en -wat wil je?- wegvlucht naar haar fictieve vriendje. "Do you love me?" Een vraag die je veiligheidshalve soms beter stelt aan een verzonnen bink dan aan jezelf, de wereld of aan elkaar. Stof tot nadenken en napraten te over nadat je dat witte pak hebt uitgetrokken.