Clair.Obscur
Hitch
Hitch, een groepsnaam die als een bom ontploft in je mond. Dan verwacht je minstens dezelfde explosie bij de songs op hun nieuwste schijfje Clair.Obscur.
Leve het triootje van elektrische gitaar, basgitaar en drum. Hitch houdt er met deze drie een proper huishouden op na. Weliswaar niet meteen met songs die je omver blazen door hun vernieuwing, maar wel door hun stevigheid. Op Clair.Obscur volgt de ene vuile rocksong de andere duistere gitaarmelodie op. Hier en daar valt zelfs een experimenteel uitstapje te bespeuren.
Stevige mokerslag
De ‘alarmklok’ op Art Nouveau zuigt je meteen de song en bij gevolg ook de cd binnen. Wat volgt zijn stomende rocksongs met meesleurende, dreunende gitaarrifs, af en toe voorzien van heerlijke bas- en drumpartijtjes. Hierdoor komt het geheel soms als een stevige mokerslag aan, zoals in Cooking On Air. Een song die eigenlijk als prototype kan dienen voor de band, energiek, intens en dramatisch tegelijk.
De nu eens scanderende en dan weer melancholische zang van frontman Mich Decruyenaere geeft nog een extra dimensie aan de vette indie/post-hardcore (zoals de mannen het graag omschreven zien).
Toch wordt in The Day Kid C Bit The Dust de zang uit handen gegeven aan ‘God himself’. Wat zouden we toch doen zonder samplemachines en toestanden… God is dus niet enkel een DJ, maar ook een rocker. Een muziekkenner in hart en nieren.
Ingehouden intensiteit
Naar het einde van de plaat toe is er toch even tijd voor een ingetogen nummer. Burn This Place wekt de neiging op elk moment te kunnen openbreken, maar doet het uiteindelijk niet. Door het rustige karakter komt de stem van Mich Decruyenaere op een hoger schavotje te staan. In plaats van een brok hevigheid ademt deze song een ingehouden intensiteit uit. Een heerlijk wegzak nummer.
De mooie balans in en tussen de songs is het werk van John Congleton. De man die ook al platen mixte voor Explosions In The Sky en Nine Inch Nails, om er maar twee te noemen. En of dat eraan te horen is. Een Explosions In The Sky rifje valt bijvoorbeeld te ontdekken als outro van The Paper Beast. Trent Reznor diende dan weer als voorbeeld bij Dance Dance Dance.
Artwork
De mooie coverafbeelding maakt het plaatje van Hitch helemaal af. Ook de tekening straalt het zelfde gevoel van de plaat uit: krachtig, intens, Hitch. Prachtig artwork van de hand van de Franse artiest Knapfla. Het ziet er zeer frivool uit, maar bij een betere studie krijgt het toch een luguber kantje. Ziedaar het experimentele.
26 februari 2009
