Calling up Soweto
Sioen
Na zijn triologie pianoplaten bleek het voor Sioen tijd voor wat nieuws. Het onontgonnen Zuid-Afrika werd de inspiratiebron voor Calling up Soweto.
België wordt te klein voor de Gentse singer-songwriter Frederik Sioen, dus hij haalt zijn mosterd elders. Zuid-Afrika bleek de plek onder de zon waar hij zijn artistieke horizon kon verruimen. Maar wie opzwepende djembe en dansbare gezangen verwacht, komt bedrogen uit. Calling up Soweto mag dan wel 'Afrikaans' genoemd worden, de brave piano-sioen blijft in heel de plaat doorschemeren, het verrassingseffect van deze muzikale stijlwending is dus minimaal.
Onder het mom 'Sioen in een nieuw kleedje' wordt zijn nieuwste wapenfeit aangeprezen, maar al gauw blijkt dat je op je honger blijft zitten. Twee nummers springen eruit, maar de anderen geven je het gevoel dat je het allemaal al eens eerder hoorde. Het gekende recept waarbij de aanstekelijke tekst en Frederiks uitmuntende stem een prachtig geheel vormen, wordt uitgemolken door er een zogenaamd Afrikaanse saus overheen te gieten, maar verrast raken we niet.
Nagel op de kop
Wash Away blijkt de redding van dit album: een originele intro gecombineerd met achtergrondstemmen die je overdonderen. Maar dit is helaas niet het niveau dat de hele plaat siert, je zenuwen worden immers danig op de proef gesteld met We're Gonna Take It Easy, veruit het irritantste nummer op deze cd. Langdradig en traag lijken codewoorden, de titel slaat duidelijk de nagel op de kop.
Hoe mooi en inspirerend Afrika wel mag wezen, het plaatje klopt niet. Sioen is en blijft op zijn best met zachte teksten en een pianootje op de achtergrond. Calling up Soweto is veranderen, maar een tabula rasa blijft uit. Een verderborduursel op de drie voorgangers gespekt met zuiderse deuntjes werkt duidelijk niet. Als alles of niets de hardnekkige vraag is, wordt niets helaas het overtuigende antwoord.
> Interview Sioen
2 maart 2009
