Weekend
Trude Marstein
In Weekend draait het allemaal om Karoline Skramnes en haar 50ste verjaardag. De hele stad staat op zijn kop. Alle mannen zijn verliefd op Karoline en alle vrouwen zijn jaloers op haar. Twee dagen lang draait de wereld rond Karoline, voor sommigen te veel van het goede, anderen merken er amper iets van. Wij slaan niet snel een feestje af, maar er zijn grenzen.
“Weekend” gaat over het leven. Als een vlo springt Trude Marstein van het ene personage naar het andere: twee homo’s die een kind willen verwekken, kinderen die kanker krijgen, meisjes die in de zon liggen en vrouwen die vreemdgaan. 118 verschillende personages passeren de revue, de een al wat opmerkelijker dan de ander.
Wordt gevolgd
Pagina 46, halverwege de derde zin krijgen we voor het eerst zin om Weekend voor eens en altijd in de kast op te bergen. Maar dapper als we zijn, zetten we door. Je kan nu eenmaal geen recensie schrijven op basis van 26 pagina’s. Nog 454 bladzijden te gaan.
Het idee is op zich niet zo stom. Wie naar Man Bijt Hond kijkt, ziet het elke dag op tv: wordt gevolgd. We duiken 2 minuten in het leven van een toevallige passant, tot er een ander voorbij komt marcheren. Op televisie is dit aangenaam tijdverdrijf, want daar komt het in kleine, hapklare porties. Trude Marstein doet met haar roman Weekend precies hetzelfde. Hier komt het daarentegen met bijna 500 pagina’s tegelijk en ligt het wat zwaarder op de maag.
Telkens als we met een verhaal mee zijn en nieuwsgierig worden naar het vervolg, rukt Marstein ons uit onze concentratie om ons vervolgens opnieuw te laten proeven van een ander verhaal. Meer dan een goede stijloefening kunnen we het niet noemen. We weten nu wel dat ze goed het begin van een verhaal kan schrijven, maar zou ze ooit al eens verder zijn geraakt?
Wie is wie?
Toch zit het boek wel intelligent in elkaar, de verhalen en personages zijn zo met elkaar verweven, dat we ons afvragen hoe Marstein er in hemelsnaam zelf nog aan uit kon. Daarbij gooit ze ook nog eens het hele tijdsverloop om, en daar kom je pas halverwege het boek achter. Boven haar bureau moet een enorm schema prijken met alle namen van de personages en op welke manier ze met elkaar verbonden zijn.
Om zo’n boek in elkaar te steken, hoedje af, daar moet je slim voor zijn. Maar ons hoef je er verder niet meer mee lastig te vallen. Wij zijn nog steeds aan het bekomen van onze frustraties. Soms wil een mens gewoon een boek kunnen doorlezen.
14 maart 2009
