Naar het voorbeeld van de Novarock Rally, bekijkt CJP de artiesten van het hoofdpodium ook eens met een kritische blik. Slaagden ze maar net met de hakken over de sloot, was het in orde, of kwam er een onderscheiding aan te pas? Hier volgt het rapport.

Geslaagd op voldoende wijze

Fuzzy Logic heeft, als winnaar van de vorige Novarock Rally, de twijfelachtige eer het festival op gang te trappen. Een bedenkelijke eer inderdaad, want rond de klok van drieën loopt er nog niet te veel festivalvolk rond. De mannen laten het echter niet aan hun hart komen en rammen er op door, maar net dit gitaarrammen kan gevarieerder. Volgend jaar mag Salvador proberen beter te doen.

Geslaagd met onderscheiding

De heren van Lemon spelen een set waar niet veel op aan te merken valt. Zeker niet in negatieve zin, maar jammer genoeg ook niet in positieve zin. De band bezit goed opgebouwde songs, maar na een tijdje heb je het wel gehoord. Ze blijven wat uit hetzelfde vaatje tappen. Enkel de laatste song, Chemistry, betreedt een ander pad, met meer rock en wat electro. Lemon moet het vooral van de hitsingles hebben om het publiek echt mee te krijgen. De jongemannen van Freaky Age daarentegen weten duidelijk hoe een goede rocksong in mekaar te steken. Toch stelen de tieners voornamelijk zelf de show. De drumstokjes doen dienst als publiekophitser, de drum als springplank. Mama mag trots zijn, veel moet je deze gasten niet meer leren. Toch niet qua entertainment.  

Geslaagd met grote onderscheiding

Een primeur, de Leuvense Selah Sue staat voor de eerste keer met een band op het podium. Uit veiligheid, zo zegt ze zelf, begint ze toch maar alleen. Bij het tweede nummer duldt ze de bas aan haar zijde en vanaf nummer drie brengt de band de songs naar een nog hoger niveau. De jonge dame is zelf nog wat onder de indruk: ‘Hoh, mijn eerste song met band’, ‘Normaal zou er nu iets komen (bindtekst), maar ik ben zo gefocust op de band’. Maar het publiek kan de gevarieerde soul wel smaken. Met Joshua was ook Brussel goed vertegenwoordigd. Toegegeven, de bandnaam deed niet meteen een belletje rinkelen. De Brusselaars brengen een interessante mix van electro-rocksongs, met invloeden van hiphop en pop, die het publiek meteen doen bewegen. Plots rinkelt het belletje dan toch bij 'What you doin?’ Een meer dan geslaagde doorkomst in het Vlaamse land.

Zita Swoon brengt een hoop oude nummers in een nieuwe jasje. Reken daarbij het enthousiasme en de vreugde die van het podium stralen naar een al opgewarmd publiek toe. Het feestje is nu echt begonnen. Maar ook de heren van A Brand weten met hun strakke set het feestje op gang te houden. Er steken genoeg hits in het arsenaal om er lustig mee in het rond te strooien. Zelfs de nieuwste single, Mad Love Sweet Love, wordt al lustig meegebruld. Het einde van de show blijft het ‘Fred Drum’-moment, net zoals het dansje bij Hammerhead ook nog altijd van de partij is. Maar het blijft werken.

Ook The Sedan Vault wist ons te verbazen. Jammer dat een band die al op Dour en Pukkelpop stond, op het kleinere podium van de Rambla Hall zijn ding moet doen. Want hier is sowieso minder volk. Toch zetten de mannen, zoals van hen verwacht werd, een strakke set neer. Sterke rock-punk-elektronica songs met een eigen karakter. Laat deze band nog eens terugkomen, maar dan voor de Nova Hall graag.

Rond tienen breekt dan een feestje los in de Rambla Hall met de aanstekelijke eighties electrobeats van Marcus, gevolgd door de ambiancemuziek van de Johny Turbo Alive Band. Het feestje krijgt navolging in de Nova Hall waar The Subs en Dada Life zorgen voor nog meer Fun Fun Fun. Daarna gaat DJ Soda & Suds nog even verder met de aanslag op de benen van de toeschouwers.