Franf Ferdinand
Wie de post-punk stijl van Franz Ferdinand een beetje kent, weet dat de groep zich een heel eigen stijl heeft aangemeten van strakke, “carré” (vierkant dus, niet te verwarren met de discotheek) muziek alsof ze in een vierkant doosje gevangen zit en met wilde stoten pogingen doet om uit dat doosje te ontsnappen. Getuige hiervan zijn de zeer catchy melodieën, de strakke akkoorden opvolgingen en arrangementen die herleid worden tot het minimum, zonder ellenlange intro’s of outro’s of solo partijen. Het maakt hun muziek bijzonder efficiënt en toegankelijk zoals we konden opmerken in de AB. Een tweede voornaamste kenmerk zijn de tempo wisselingen, waar in een bom van een nummer plots het tempo gehalveerd wordt om stilletjes weer op te bouwen naar het refrein, wat toch in het merendeel van de hits gebeurde. Het blijkt aanstekelijk te werken bij de fans die er gebruik van maken om luidkeels mee te zingen tijdens die ‘rustige’ passages.
Nieuwe nummers nu al klassiekers
Alle nummers worden van bij de aanvang onthaald op een enthousiast herkenningsapplaus. Opvallend genoeg worden zelfs minder gekende songs nu al als klassiekers onthaald. Los van het post-punk imago van de groep kan niemand ontkennen dat de band een bijzondere aandacht besteed aan sterke melodieën die je direct onthoud en kan meezingen (wat dan ook gebeurde). Zelfs voor een leek klinken de nummers bekend in de oren, en dan hebben we het niet enkel over hits als Take Me Out, Do You Want To en Walk Away, maar ook tracks uit hun laatste album Tonight: Franz Ferdinand.
Sober, maar stijlvol
De heren van Franz Ferdinand hebben alleszins geen last van sterallures, 80 % van het concert wordt leadzanger Alex Kapranos zelfs niet verlicht en het is eerder gitarist Nick McCarthy die de show steelt en lustig gebruik maakt van de ganse oppervlakte van het podium. Ook visueel kunnen we de band niet verwijten dat het de aandacht wil weghalen van de muziek (en kunnen we hen daarin ongelijk geven?). De visuals zijn sober, maar stijlvol. Eén projectiescherm achter de band waarop afwisselend de clips of grafische elementen geprojecteerd worden, aangevuld met een dynamische lichtshow zonder overweldigend te zijn. Het lijkt erop dat de band de muziek op de voorgrond wil plaatsen, ten koste van hun eigen uitstraling, maar daar zijn wij alvast niet rouwig om. De muziek is namelijk zo sterk dat ze staat als een huis en goede wijn behoeft geen krans, zegt men toch.
Bommentapijt
De (uitverkochte) zaal laat het alvast niet aan hun hart komen, die gaat van de eerste tot de laatste minuut plat op de buik en menig crowdsurfers moeten van het podium gesleurd worden. De Schotten zijn – bizar genoeg misschien, want meestal hou je toch het beste voor het einde - dan ook ijzersterk begonnen en laten hun grootste klassiekers al op het publiek los in het eerste halfuur, waardoor het optreden dan ook veel weg heeft van een bommentapijt dat over de Ancienne Belgique wordt gedropt.
Na anderhalf uur is het tijd voor de band om er een punt achter te zetten, liever een kort en krachtig optreden dan onnodig verder te willen spinnen. Wij tellen nu vooral af naar hun volgende optreden op Belgische grond, op Rock Werchter.
20 maart 2009
