In het verleden deelde Herman steevast het podium, onder andere met  Koen Renders,om Engelstalige nummers te brengen met Ivan’s Land en Spencer The Rover. Vandaag bejubeld hij het leven in de schoonheid van de Nederlandse taal. Tien nummers lang hoor je hem met een herkenbare stemwarmte, begeleidt door mondharmonica ( wederom met dank aan Koen Renders), dobro, drums, viool, piano, Hammondorgel, en nog vele andere instrumenten een plaat aan elkaar zingen waarbij een tweede en derde luistersessie noodzakelijk is. Al was het maar om elk nummer onder de knie te krijgen en trots te wezen op de kneedbaarheid van onze, soms ondergewaardeerde, taal.

Kneedbaarheid

Kneedbaarheid, daarmee duid ik op het uitrekken van woorden tot nieuwe betekenissen. Het verheffen van onze taal met een muzikaal doel. Een kunst waar Herman duidelijk kaas van gegeten heeft. Het lijkt alsof het geen moeite kost om de juiste balans te vinden tussen de gekozen woorden en het muzikale aspect op deze plaat. Moeiteloos vloeit de taal over in de muziek en omgekeerd. De muziek zou niet staan zonder de tekst, terwijl de tekst plots anders zou klinken mocht het nummer a‑capella gebracht worden.

Het eerste nummer op de plaat is Mijn liefste voor jou. Een nummer waarbij het stemtimbre en het ritme meteen doet denken aan collega-Leuvenaar en frontman van Yevgueni, Klaas Delrue. Maar ook andere nummers roepen herkenbaarheid op met eerdere succesverhalen van het Nederlandstalig lied. Zo kan je ook wat gelijkenissen met  Frank Vander linden in deze plaat spotten. Aangezien het zowel voor Yevgueni als De Mens niet slecht is uitgedraaid, kan het succes van deze plaat ook niet achter blijven.

Ga nooit naar Amsterdam

De plaat is dan ook op smaak gebracht met het eeuwige succesverhaal van het bezingen van de liefde in al z’n (on)bereikbaarheid en schoonheid. Diepgaand en toch niet te moeilijk uitgedrukt, simplistisch en meervoudig. Enkel Amsterdam lijkt van dit recept af te wijken. ‘Het bier is er niet te zuipen en de straten zijn er vuil – het is een godvergeten gat – het is een slangenkuil – dus zet die koffers aan de kant – ga nooit meer terug naar Nederland – zet die koffers aan de kant – Keer nooit terug naar Amstersdam’ Een natuurlijke afschuw voor de hoofdstad van onze Noorderburen lijkt een mooi alternatief voor de liefde zonder af te doen aan de intensiteit van de woorden en het nummer.

Annelies daarentegen is een nummer dat ons net iets langer dan vijf minuten aan de boxen gekluisterd houdt. Hoewel de eerste strofe raar lijkt te klinken, is het een nummer dat je niet meer loslaat. De melodie blijft onhoorbaar aanwezig in je gedachten om plots vol overgave je hersenspinsels over te nemen.