Het graz is altijd groener aan de overkant

Bart Moeyaert — Graz

6 April 2009
4
Graz

Bart Moeyaert is geen onbekende in de Vlaamse literatuurwereld. Daardoor zou je denken dat je de stijl en het verhaal van zijn nieuwste boek wel kan voorspellen. Wat de stijl betreft kan je gelijk hebben, maar don’t change a winning horse.

In Graz, de nieuwste novelle van Bart Moeyaert, volgen we Herman Eichler in de nacht die zijn leven verandert. Herman is een apotheker die nogal terughoudend is tegenover anderen, en zich altijd ongemakkelijk voelde in het bijzijn van zijn vader. Dat lijkt op het eerste gezicht althans zo. Bij nader inzien geldt die ongemakkelijkheid voor alle aspecten van zijn routineuze leven.

De avond

Zoals elke avond stapt Herman de deur uit voor zijn wandeling. En daar liggen ze: een mooi meisje, een fiets, een boeket rozen. Haar benen lijken van haar weg te lopen, in haar nek zit een knik. De ambulance voert haar mee, en Herman vertrekt.

Tijdens zijn wandeling door het koude Graz wisselt Hermans gedachtengang voortdurend tussen heden en verleden. Naarmate de bladzijden vorderen, krijg je een duidelijk beeld van de teruggetrokken apotheker en diens falende pogingen om uit de sleur te ontsnappen. Je maakt kennis met zijn vader en met Carla, de enige die hij toelaat tot zijn wereldje omdat ze wel eens de sleutel tot zijn geluk zou kunnen zijn.

De nacht

Veel gemoedsrust biedt de wandeling echter niet. Bij terugkomst vindt Herman de portefeuille van het mooie meisje, die een jongen blijkt te zijn. Helemaal in de war probeert hij de hele lange nacht zijn gedachten te ordenen. In de poëtische stijl die we intussen van Moeyaert gewend zijn, laveren we tussen de tegenstrijdige gevoelens door. Pas ’s morgens vinden we rust, in zoverre dat in de levenswijze van Herman Eichler mogelijk is. 

Moeyaert slaagt er met Graz opnieuw in je te verbazen met zijn frappante beschrijvingen. Op die manier word je helemaal meegezogen in de gedachtengang van Herman. Een boek dat niet in je koude kleren gaat zitten.

> Interview Bart Moeyaert

"Er was weinig rust. Ik hoorde mijn darmen, mijn longen, mijn bloed. Als ik heel goed luisterde, hoorde ik mijn kippenvel groeien."

Delen op Facebook

Reacties

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Meer informatie over formaatmogelijkheden