Il vangelo secundo Matteo
Pier Paolo Pasolini
Het evangelie volgens Matteüs niet voor jou weggelegd?
Vrees niet, je moet niet gelovig zijn om deze film te kunnen
appreciëren…
De paus en Pasolini
Het gerucht doet de ronde dat regisseur en dichter Pier Paolo Pasolini, na een uitnodiging van de Paus naar Assisi kwam om een dialoog tussen katholieke christenen en niet-christelijke kunstenaars bij te wonen. De impact van die bijeenkomst was groot, want Pasolini raakte er als niet-gelovige begeesterd door het evangelie van Matteüs.
Je moet dus niet meteen gelovig zijn om het leven van Jezus te verfilmen. De zwart-witverfilming van het leven van Jezus is niet meteen een film die je zelf uit de rekken neemt, maar een beetje filmliefhebber zou toch de moeite moeten doen om dit Italiaans monument uit 1964 te bekijken. In tegenstelling tot de typische Hollywood-bijbelfilms uit de jaren ’50 en ’60 streefde Pasolini naar eenvoud en poëtische vormgeving, en dat is duidelijk merkbaar in het ritme van de film.
Letterlijke bijbelteksten
In de film wordt het hele Jezusverhaal van het begin tot het einde gevolgd met de nadruk op Jezus, de Christus van de armen. Daarom zette Pasolini de relatie met Johannes de Doper, als profeet heel sterk in de verf. Zo zien we de geboorte van Jezus, het optreden van Johannes de Doper, de toespraken en mirakels die de goede man veroorzaakte. Maar ook de opstand van het volk en de kruisiging wordt in beeld gebracht. En dat allemaal met letterlijke bijbelteksten én amateur acteurs. De zwart-witverfilming zet de documentaire-stijl nog eens extra in de verf.
De politiek geageerde regisseur won drie oscars met zijn verfilming. Van het Vaticaan kreeg de film een veertig minuten (!) durend applaus. Je moet niet gelovig zijn om deze film te appreciëren, een beetje filmliefhebber, is al voldoende…
9 april 2009
